Ze hadden al wel een altaar opgericht en de fundamenten van de tempel gelegd (Ezra 3:10), maar daarna waren ze ermee gestopt toen ze een verbod van het Perzische hof kregen. Vandaar dat de Here hun Zijn zegen niet kan geven. Daarom kwam er droogte over het land, werd de regen ingehouden en gaf de aarde haar opbrengst niet meer. Hongersnood als gevolg van ongehoorzaamheid aan God. Vandaar de oproep om aan de slag te gaan. ‘Dan zal Ik er welgevallen aan hebben en verheerlijkt worden, zegt de HERE’ (vers 8).

Toen ik deze verzen las, werd ik getroffen door de gelijkenis tussen toen en nu. Hoe staat het ervoor met onze tempel? Dan denk ik niet in de eerste plaats aan onze kerken en de ruimten waarin wij samenkomen. Dat hebben we vaak wel goed voor elkaar.
Maar ik denk dan aan ons eigen lichaam, dat in de brief aan de Korinthiërs een tempel van de Here wordt genoemd.
1 Korinthe 3:16 – ‘Weet gij niet, dat gij Gods tempel zijt en dat de Geest Gods in u woont? Zo iemand Gods tempel schendt, God zal hem schenden. Want de tempel Gods, en dat zijt gij, is heilig’.
1 Korinthe 6:19 – ‘Of weet gij niet, dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, Die in u woont, die gij van God ontvangen hebt, en dat gij niet van uzelf zijt?’
Denk hierbij ook aan een tekst als 1 Timotheüs 3:14 waar Paulus aan Timotheüs schrijft: ‘Mocht ik nog uitblijven, dan weet gij, hoe men zich behoort te gedragen in het huis Gods, dat is de gemeente van de levende God.’

Hoe staat het ervoor met onze tempel? Ook al hebben we door genade de Here Jezus als onze Redder en Verlosser leren kennen, dan kan het toch zo zijn dat onze tempel verwoest ligt.
We zwoegen en draven voor onze aardse huizen, onze carrière, onze baan, onze dure auto, onze kinderen, onze vakanties… en misschien ook wel voor de kerk.
Is dat dan verkeerd? Dat hoeft niet, maar het kan goed zijn dat onze prioriteiten volkomen verkeerd liggen. We kunnen zo gericht zijn op al die aardse dingen, dat we onze geestelijke tempel totaal verwaarlozen. Dan kan, zoals voor Juda gold – lees Haggaï 1 maar – (geestelijke) hongersnood en tegenslag het gevolg zijn.
Filippenzen 2:21 zegt in dit verband heel treffend: ‘Allen zoeken zij hun eigen belang, niet de zaak van Christus.’

Misschien vragen we ons wel verwonderd af hoe het toch komt dat we zo weinig van de Here ervaren in ons leven en in onze kerken en gemeenten. Bekijk uw eigen leven eens kritisch. Onderzoek uzelf. Waar maakt u zich druk over? Waar bent u op gericht? Op aardse bezittingen, op de dingen van deze wereld, of op de Here Jezus. O, kon ik uw oog maar richten op de Here Jezus alleen… Het is mijn gebed dat de Here door Zijn Woord en door de Heilige Geest het verlangen naar Hem krachtig in u zal werken.

Als het gaat over Gods tempel denk ik ook aan al het werk in Gods Koninkrijk, wereldwijd. Hoe gaan we om met ons geld, onze tijd? Is Romeinen 12:1 werkelijkheid in ons leven – ‘Ik vermaan u dan, broeders, met beroep op de barmhartigheden Gods, dat gij uw lichamen stelt tot een levend, heilig en Gode welgevallig offer…’
Als we ons leven, ons lichaam op Gods altaar leggen, dat dan ons gebed daarbij zal zijn: ‘Here, hier is mijn leven, mijn alles, het is voor U.’ Dan kan het zijn dat Hij uw leven wil gebruiken of misschien wel uw financiën in Zijn dienst.

Als we zo in Zijn weg gaan, Zijn huis bouwen, zal Hij ons Zijn zegen schenken. Hoe Hij dat doet, dat is aan Hem. Weet wel, dat een leven met Hem oneindig veel rijker is dan een leven zonder Hem.

Dirk van Genderen

Het zou wel eens kunnen zijn dat dit één van de grootste oorzaken van intens verdriet is van veel gelovige ouders. Omdat ze weten wat de consequenties van het niet geloven zijn. De Bijbel zegt immers dat wie niet in de Here Jezus gelooft, voor eeuwig verloren is. In kerken en gemeenten zou hier wel eens wat meer aandacht aan mogen worden besteed.

´Weet u,´ – ik hoor het hem nog zeggen – ‘mijn zoon heeft het geloof en de Here Jezus vaarwel gezegd. Zijn vrouw is niet-gelovig. Ze hebben drie kinderen en soms pas ik op bij hen. Dan vertel ik de kinderen wel eens over de Here Jezus, maar mijn schoondochter heeft gezegd dat ze dat niet meer wil.’ Tranen stroomden over zijn wangen. ‘Wat ik het ergste vind,’ zei hij, ‘is, dat ze straks niet behouden kunnen worden als ze niet in de Here Jezus geloven. Heb ik niet genoeg laten zien hoeveel het geloof voor mij betekent? Wilt u bidden voor mijn zoon, mijn schoondochter en mijn kleinkinderen?’
Ik heb deze broeder gewezen op de Here Jezus. Op Zijn trouw, Zijn almacht. Op Hem, als hoorder en verhoorder van gebeden. Uiteindelijk is dat het enige wat overblijft.

Iemand anders vertelde me: ‘Ook wij kennen het verdriet dat praktisch al onze familieleden absoluut niets te maken willen hebben met God en met de Here Jezus. Dat is ook zo bij mijn schoonzus, die niet lang meer te leven heeft. Zij kent het Evangelie, zij weet van het verlossingswerk van de Here Jezus. Ik zei tegen haar: Geef je over aan Hem, Hij geeft je vrede en rust. Wij moeten en mogen op de bres staat voor onze dierbaren en het verder in Gods hand geven, dan is het aan Hem.’

Dit is de weg die we mogen gaan. Dat we onze dierbaren en geliefden die de Here Jezus niet kennen, voortdurend in onze gebeden opdragen aan Hem en in Zijn hand geven. Wij kunnen onze zoon, dochter of misschien wel onze eigen man of vrouw niet bekeren. Maar als we het van de Here verwachten en van de Heilige Geest, dan mogen we hen loslaten en aan Hem overgeven. Dat verlost ons van krampachtigheid en schenkt ons Zijn rust en Zijn vrede.

In deze weg wil de Here werken. Ik heb het al vaker gehoord. ‘Ik had een biddende moeder, die elke dag voor mij op de knieën ging. De Here heeft haar gebeden verhoord.’
Misschien kent u wel het verhaal van Monica, de moeder van Augustinus. De jonge Augustinus leefde een losbandig leven. Hij ging samenwonen, wat zijn moeder niet wilde. Ook zijn vader was ongelovig en kwam pas op z’n sterfbed tot bekering. Dat maakte het extra moeilijk voor Monica, die een zeer toegewijde christin was. Zij stond er, geestelijk gezien, alleen voor.
Dagelijks bad ze voor haar zoon en haar man. Ze kende de woorden van de Here Jezus: ‘Bid en u zal gegeven worden’ (Mattheus 7:7). Daar pleitte ze op. Jarenlang veranderde er niets en dacht ze dat haar gebed niet zou worden verhoord. Zij klaagde haar nood bij de predikant van haar stad, bisschop Ambrosius. Die wist er niet goed raad mee en zei: ‘Mevrouw, een kind van zoveel gebeden kan niet verloren gaan!’
Deze uitspraak van Ambrosius gaat verder dan de Bijbel ons leert. Een absolute garantie voor het behoud van onze kinderen hebben we niet, maar het is zeker wel zo dat wij vaak te weinig van het gebed verwachten. ‘Het gebed van een rechtvaardige vermag veel, omdat er kracht aan wordt verleend,’ zegt Jakobus 5:16.
En Monica heeft het mogen meemaken, dat ook haar zoon tot bekering kwam. Augustinus schreef daar later over: ‘Here, U hebt Uw hand naar mij uitgestoken en mij uit de duisternis gehaald. Dat gebeurde door middel van mijn moeder die steeds voor mij heeft gebeden. En U hebt haar verhoord.’

Verwacht veel, ja alles, van de Here. Ook voor uw zoon, uw dochter, en misschien wel uw man of uw vrouw, die (nog) niet in de Here Jezus gelooft.

Dirk van Genderen
(Dit artikel staat deze week ook in Het Zoeklicht)

De geschiedenis van Gideon vinden we in het Bijbelboek Richteren, in de hoofdstukken 6, 7 en 8. Zijn naam komen we ook nog tegen in Hebreeën 11:32.

Gideon werd door de Here geroepen tot richter over Israel in een tijd dat het volk deed wat kwaad was in de ogen des Heren. Een tijd die wellicht leek op de tijd waarin wij leven. Vanwege hun zonden had de Here het volk overgegeven in de macht van de Midianieten, al zeven jaar lang. Door de strooptochten van de Midianieten raakte Israel zeer verarmd. In Richteren 6:6 lezen we dat het volk zozeer in nood kwam, dat het riep tot de HERE.
De Here antwoordt hen door een profeet die het volk wijst op de verlossing door de Here uit het land Egypte. En, zo voegt hij eraan toe, de Here heeft u gewaarschuwd: Eer niet de goden van de Amorieten. Maar het volk had niet geluisterd. Vandaar de ellendige situatie waarin het volk zich bevond.

Dan lezen we in Richteren 6:6 dat de Engel des HEREN verschijnt aan Gideon, de zoon van de Abiezriet Joas. Deze Engel des HEREN is in het Oude Testament de Here Jezus.
Het eerste wat Hij tegen Gideon zegt, is: ‘De HERE is met u, gij dappere held.’ In Gods kracht is Gideon een dappere held. Gideon reageert echter terughoudend: ‘ Och, mijn heer, indien de HERE met ons is, waarom is ons dit alles dan overkomen? Waar zijn dan al Zijn wonderen, waarvan onze vaderen ons vertelden, als zij zeiden: Heeft de HERE ons niet uit Egypte gevoerd? Maar nu heeft de HERE ons verstoten en ons prijsgegeven aan de greep van Midian.’

Luister eens naar de reactie van de HERE: ‘Ga heen in deze uw kracht en verlos Israel uit de greep van Midian. Ik zend u immers?’
Gideon stribbelt nog wat tegen, waarop de HERE zegt: ‘Ik ben met u, daarom zult gij Midian verslaan als was het één man´ (Richteren 6:16).
In de volgende verzen lezen we dat Gideon vlees van een geitenbokje en ongezuurde broden op de rots legt, waarop de Engel des HEREN die aanraakt met Zijn staf. ‘En vuur steeg op uit de rots en verteerde het vlees en de ongezuurde broden’.
Dan verdwijnt de Engel des HEREN en begrijpt Gideon dat het de Engel des HEREN is. ‘Wee mij, Here HERE! Want ik heb de Engel des HEREN gezien van aangezicht tot aangezicht,’ roept hij vervolgens uit. Waarop de HERE tegen hem zegt: ‘Vrede zij u! Vrees niet, gij zult niet sterven.’ Gideon bouwt dan een altaar en noemt dat: ‘De HERE is vrede’.

Wat een ontmoeting! Gideons leven zal totaal zijn veranderd. Hij is geroepen in Gods dienst. God heeft namelijk een plan. Hij wil Zijn volk verlossen van de Midianieten en daar gebruikt Hij Gideon voor, de dappere held.
Hij krijgt van de HERE de opdracht het altaar van de Baal omver te halen en de gewijde paal omver te werpen. Dan moet hij een altaar voor de HERE bouwen en daarop een stier offeren.

Gideon zoekt hulp van tien mannen en voert deze opdracht in de nacht uit, omdat hij toch wel enigszins bang is voor de consequenties.
Kort daarna, als de Midianieten en de Amelekieten en de volken van het oosten zich verzamelen om tegen Israel te strijden, vervult de Geest des HEREN Gideon. Hij blaast de hoorn en het volk verzamelt zich achter hem. Er komt een leger van 32.000 man op de been. Maar de HERE maakt duidelijk aan Gideon dat zijn leger veel te groot is. Het volk moet niet kunnen denken dat ze in eigen kracht de vijand hadden verslagen, maar moet ervan overtuigd zijn dat het de HERE was Die hun de overwinning liet behalen.

Uiteindelijk blijven er 300 mannen over. Met dat minilegertje trekt Gideon op de vijand af. En met de belofte van de HERE: ‘Ik zal Midian in uw macht geven’ (Richteren 7:7).
En dan in vers 9 klinken die machtige woorden van de HERE: ‘Sta op, val de legerplaats binnen, want Ik heb hun in uw macht gegeven.’ En Gideon gehoorzaamt. Met fakkels in lege kruiken en hoorns trekken ze het leger tegemoet. Dan blazen ze op hun hoorns en zwaaien met de fakkels in de kruiken en roepen: ‘Het zwaard van de HERE en van Gideon.’ Het legertje van Gideon ziet vervolgens hoe het vijandige leger in verwarring raakt en op de vlucht slaat. De Here schenkt de overwinning.

En steeds klinken deze woorden in mijn gedachten: ‘De Here zoekt anno 2010 Gideons’. Mensen die Hij kan gebruiken als dappere helden. Niet omdat ze zo sterk zijn in eigen kracht, maar omdat ze bereid zijn de Here te volgen waar Hij hen zendt. In een tijd en een samenleving die lijkt op de tijd van Gideon. Ook ons volk is weggedwaald van de Here en volgt andere goden. Wij hebben onze Baäls, onze gewijde palen. Altaren en palen die ook omvergehaald moeten worden.
In de geestelijke strijd die woedt in deze laatste dagen voor de wederkomst van de Here Jezus zijn er Gideons nodig die de stem van de Here verstaan, die Hij kan vervullen met Zijn Geest om Zijn volgelingen te leiden en de geestelijke vijanden te verjagen. Niet in eigen kracht, maar in Gods kracht.

Dirk van Genderen

De kernvraag luidde: Zijn er buiten het christelijk geloof om andere wegen, in andere religies, die ook tot God leiden? Is het mogelijk dat mensen die een andere godsdienst aanhangen, vanwege hun oprechtheid, vanwege hun oprecht zoeken naar God, gered zullen worden en in de hemel zullen komen?
En we kunnen het nog uitbreiden, wat sommige mensen ook aangaven: is het mogelijk dat mensen die nergens in geloven, maar zeer voorbeeldig leven, behouden kunnen worden, op grond van hun goede werken? We kennen vast allemaal voorbeelden van mensen van wie we zeggen: daar kunnen veel christenen een voorbeeld aan nemen. Misschien wel in onze eigen familie, ons eigen gezin.

En zeker, we zouden wel willen dat iedereen gered wordt en in de hemel komt. En ook de Here wil niet dat sommigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen (2 Petrus 3:9). Maar de werkelijkheid is dat velen de Here Jezus afwijzen.

1. Eerst de vraag: Kan God mensen uit andere religies redden?
Jazeker! Dat stel ik met grote nadruk. Ik wil daar een paar voorbeelden bij noemen om het duidelijk te maken.
Allereerst uit de islam, maar dat kan net zo goed uit een andere religie zijn. Ik zeg het wel eens zo: het lijkt alsof God, in deze tijd, zo kort voor de wederkomst van de Here Jezus, mensen in andere religies nog een laatste, ultieme kans geeft om tot geloof te komen. Denk aan de moslim, die in een nacht een droom heeft, waarin de Here Jezus aan hem verschijnt. Vervolgens gaat die moslim op zoek naar Degene Die hij in die droom ontmoette. Wanneer hij dan, door Gods Geest geleid, uitkomt bij de Here Jezus en tot geloof in Hem komt, dan wordt hij 100 procent zeker gered.

Ik denk ook aan die twee Joodse rabbi’s. Op een nacht verscheen de Here Jezus aan hen, in een droom. ‘Ik ben de Messias, Die al is gekomen en terug zal komen.’ Ze wisten het niet van elkaar, maar ze gingen allebei naar de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem, om er een Nieuwe Testament te halen. Ze wilden meer weten over Degene Die aan hen verschenen was. En allebei zijn ze tot geloof in Hem gekomen. Zij zijn gered voor eeuwig.

God redt mensen uit andere religies, maar al die andere religies leiden uiteindelijk naar de hel. Er is maar één weg naar God, naar de hemel en dat is de Here Jezus Christus, Die van zichzelf getuigt dat Hij dé Weg is (Johannes 14:6).

2. Dan de vraag: Zullen mensen, die een andere godsdienst dan het christelijk geloof aanhangen, vanwege hun oprecht zoeken gered worden?
Iemand zal niet gered worden op grond van zijn zoeken. ‘Zonder geloof is het onmogelijk God te behagen,’ zegt Gods Woord overduidelijk in Hebreeën 11:6.
Tegelijk lezen we in Mattheus 7:8: ‘Een ieder die zoekt, zal vinden’. Maar hoe zullen mensen in andere godsdiensten God kunnen vinden? Daarom is zending en evangelisatie zo belangrijk. Dat mensen in andere godsdiensten, en mensen die nergens in geloven, over de Here Jezus horen. ‘Want hoe zullen ze in Hem kunnen geloven van wie ze niet gehoord hebben’, lezen we in Romeinen 10:14.

3. Vervolgens: Hoe zit het met mensen die voorbeeldig leven? Komen zij in de hemel?
Een voorbeeldig leven is niet voldoende om in de hemel te komen. Al zou iemand zo leven dat hij of zij door heel de wereld geëerd wordt om zijn of haar goede werken, maar niet in de Here Jezus gelooft, dan is behoud niet mogelijk.
Het is zelfs mogelijk dat iemand wonderen heeft verricht, mensen heeft genezen, en in de Naam van de Here Jezus heeft geprofeteerd en toch de hemel niet binnen mag gaan. Het beslissende punt is of zo iemand de Here Jezus kent, misschien beter gezegd: of de Here Jezus hem of haar kent. Mattheus 7:21 – 23 zegt de Here Jezus immers: ‘Niet een ieder, die tot Mij zegt: Here, Here, zal het Koninkrijk der hemelen binnengaan, maar wie doet de wil van Mijn hemelse Vader, Die in de hemelen is. Velen zullen te dien dage tot Mij zeggen: Here, Here, hebben wij niet in Uw Naam geprofeteerd en in Uw Naam boze geesten uitgedreven en in Uw Naam vele krachten gedaan? En dan zal Ik hun openlijk zeggen: Ik heb u nooit gekend; gaat weg van Mij, gij werkers der wetteloosheid.’

Weet u, het grote gevaar dreigt dat we loslaten wat Handelingen 4:12 zegt, dat er slechts één Naam onder de hemel gegeven is, waardoor we behouden moeten worden, en wel de Naam van de Here Jezus. Dat geldt voor alle mensen.

Wanneer we openingen gaan bieden voor mensen die goed leven, of die oprecht naar God op zoek zijn in bijvoorbeeld het boeddhisme, hindoeïsme, de islam of welke religie dan ook, dan zetten we de deur open naar de alverzoening. Dan begint het met een enkeling die wellicht behouden wordt en dan eindigt het in de overtuiging dat God zo vol van liefde en vol van genade is, dat Hij niemand verloren zal laten gaan.
Kortgeleden werd ik op zondagmorgen nog aangeklampt door iemand die zei: ‘Iedereen komt in de hemel, de Here laat niemand verloren gaan.’ Dat is een leer die haaks staat op de boodschap van de Bijbel en het is belangrijk daar stelling tegen te nemen.

Laten we vasthouden aan het Woord van God en daar alles aan toetsen. ‘Beproeft de geesten of ze uit God zijn’ (1 Johannes 4:1). De oproep van Here Jezus is duidelijk: ‘Bekeert u en gelooft het Evangelie’ (Marcus 1:15). Die boodschap moet wereldwijd klinken, opdat nog velen tot geloof in de Here Jezus zullen komen en gered zullen worden.

Dirk van Genderen

Doornenbal is docent theologie aan de Christelijke Hogeschool Ede (CHE). Het seminar van Doornenbal ging over de verhouding tussen de christelijke godsdienst en andere godsdiensten. Duidelijk stelde hij dat niet alle godsdiensten gelijk zijn. ‘We zijn aangewezen op Gods openbaring.’
Toch houdt hij de mogelijkheid open dat mensen die buiten het christendom om in waarheid God zoeken, behouden worden en in de hemel zullen komen. Hij noemde een gebed van een boeddhistische vrouw die bad: ‘Ik ben zondig en heb geen hoop in mezelf. Mijn hele hoop gaat uit naar Boeddha Amida.’

‘Het oordeel gaat over het verborgene in het hart dat oprecht kan zijn. God kan het oprecht zoeken van een niet-christen rekenen tot een rechtvaardigend geloof. Het gaat om een oriëntatie op God, een vertrouwen op genade en het verlangen naar een ontmoeting met Hem. Deze houding tref je ook aan bij niet-christenen’, zei hij. Als een soort ontsnappingsroute naar de hemel.

Wel voegde hij eraan toe dat hij niet weet hoe God zal oordelen. Om zijn betoog te ondersteunen wees hij op de vele christenen die geen bewust geloof hebben en voor wie toch goede hoop is, zoals verstandelijk gehandicapten, jonggestorven kinderen en geaborteerde foetussen. Verder verwees hij naar de Joden van het Oude Testament die Jezus niet kenden en de ”godzoekers” onder de Grieken, zoals Socrates.

Analyse
Tot zover het verslag. De heer Doornenbal brengt onder woorden wat velen denken en hopen. Dat bleek wel uit het applaus dat hij na zijn lezing kreeg. Steeds meer christenen kunnen niet geloven dat mensen die – in hun ogen – oprecht zoeken te leven en naar God op zoek zijn in hun eigen religie, verloren zullen gaan.
Aan de ene kant houden ze vast aan de Bijbelse boodschap dat er alleen maar heil is in Christus, aan de andere kant worden openingen gemaakt voor mensen die oprecht God zouden zoeken, ook al is het in een andere religie.
Hier staat de kern van het Evangelie op het spel. Wat Doornenbal hier zegt, staat op gespannen voet met Handelingen 4:12, dat er maar één Naam onder de hemel is gegeven, waardoor mensen behouden moeten worden, de Naam van de Here Jezus. En denk ook eens aan wat Hij zei tegen Nicodemus, toen die in de nacht bij Hem kwam: ‘Tenzij iemand wederom geboren wordt, hij kan het Koninkrijk Gods niet zien’ (Johannes 3:5).
Wanneer Doornenbal stelt dat God het oprecht zoeken van een niet-christen rekent tot een rechtvaardigend geloof, ook al is zo iemand een boeddhist, dan kan ik dat nergens terugvinden in de Bijbel. Oprecht zoeken zou in zijn visie iemand rechtvaardigen, ook als hij of zij niet in Christus gelooft. En wat is dan oprecht zoeken? Wie bepaalt dat? Alleen wie in Hem gelooft, heeft eeuwig leven, benadrukt Johannes 3:16. Er is toch maar één weg tot God? De Here Jezus zegt toch zelf: ‘Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven’ (Johannes 14:6)? En Hij voegt eraan toe: ‘Niemand komt tot de Vader dan door Mij.’ Dat is toch duidelijke taal! Het geloof en de zaligheid verdienen wij niet door ons zoeken, het is een gave van God, aldus Efeze 2:8.
En zeker, Handelingen 2:21 zegt dat ieder die de naam des Heren aanroept, behouden zal worden. Zo ging het ook bij de moordenaar aan het kruis. Maar het is wel noodzakelijk om de Naam van de Here aan de roepen, en een beroep te doen op Zijn genade, Zijn barmhartigheid, Zijn vergeving. ‘Bekeert u en gelooft het Evangelie’, Marcus 1:15. ‘En hoe,’ zegt Romeinen 10:14, ‘zullen zij Hem aanroepen, in wie zij niet geloofd hebben? En hoe geloven in Hem, van wie zij niet gehoord hebben?’ Laat dit ons aansporen het Evangelie te verspreiden, waar dan ook, tot aan het einde van de wereld. Omdat God niet wil dat sommigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen (2 Petrus 3:9).

Hoe noodzakelijk blijft het om alles te toetsen aan de Bijbel. ‘Beproeft de geesten of ze uit God zijn,’ zegt 1 Johannes 4:1. En daarvoor is het noodzakelijk dat we de Bijbel kennen en ons laten leiden door de Heilige Geest. Hij zal ons leiden in alle waarheid (Johannes 16:13).

Dirk van Genderen

Ik moest hieraan denken toen ik Hebreeën 11 las. Over de geloofshelden die daar de revue passeren, wordt gezegd dat ze vreemdelingen en bijwoners waren op de aarde en dat ze verlangen naar een beter, dat is een hemels, vaderland (Hebreeën 11:13-16). Ook bij Paulus kom je deze gedachte tegen. In Filippenzen 1:23 zegt hij: ‘Ik verlang heen te gaan en met Christus te zijn, want dit is verreweg het beste.’

Toen we vorig jaar op vakantie waren aan de Belgische kust, hebben we daar ook verscheidene kerken en kathedralen bekeken. In één van die bouwwerken – ik ben helaas vergeten in welke – zag ik een schilderij dat mij zeer aansprak. Je zag een pelgrim, op de reis door dit leven, onderweg naar de eeuwigheid.
De belijdenis van de aartsvaders dat zij vreemdelingen en bijwoners waren op aarde, komen we al tegen in Genesis 23:4. Ook al waren zij in het beloofde land, toch groeide in hen het verlangen naar het betere, het hemelse vaderland. Dat zegt Hebreeën 11:16. Daarom schaamt God er Zich niet voor om hun God genoemd te worden: de God van Abraham, Isaäk en Jakob. Zij hebben het hemelse vaderland reeds bereikt.

De zomer lijkt mij een prima tijd om hier eens mee bezig te zijn. Om jezelf af te vragen hoe het ervoor staat in je leven. Tekent Hebreeën 11 ook uw leven? Hoe vast zitten we nog aan deze aarde? Beseffen we dat we op weg zijn naar de eeuwigheid of schuiven we dat het liefst zo ver mogelijk voor ons uit?
Ik heb wel eens de indruk dat wij – en ik zeg het ook tegen mezelf – erg vast zitten aan deze wereld. We leven voor het hier en het nu. Een goede opleiding, een goede baan, een leuk huis, een gezin, een mooie carrière, promotie, een steeds grotere auto… En als we (ernstig) ziek zijn, strijden we tot het uiterste om zo lang mogelijk hier te blijven.

Begrijp me goed, ik zeg niet dat dit verkeerd is, maar ik zou sommige mensen toch wel eens hardhandig wakker willen schudden. Dit leven is tijdelijk. Als we sterk en gezond zijn 70 jaar, 80 jaar, heel misschien 90 jaar… Dan is het voorbij, althans hier op aarde. En voor sommigen is het al veel eerder voorbij.
Dan komt het erop aan dat we klaar zijn voor het hemelse vaderland. Dan begint het pas. Hebben we in dit leven geleerd dat we hier slechts gasten en vreemdelingen zijn? Is de Here u al aan het klaarmaken voor de hemel? Bent u als een pelgrim daarheen onderweg? Kent u het heimwee naar de hemel, ten diepste naar de Here Jezus zelf, om Hem te ontmoeten, Hem te zien en voor altijd bij Hem te zijn?

Dat kan alleen als u Hem hebt leren kennen als uw Heiland en Verlosser. Als Degene Die ook voor u Zijn leven heeft gegeven aan het kruis op Golgotha. Die voor u is gestorven, begraven en ook weer opgestaan. Die nu in de hemel is, aan de rechterhand van Zijn hemelse Vader. Die daar voor u bidt, voor u pleit. Die daar is om een plaats voor u te bereiden. ‘En wanneer Ik heengegaan ben en u plaats bereid heb, kom ik weder en zal u tot Mij nemen, opdat ook gij moogt zijn waar Ik ben’ (Johannes 14:2). Dit moment, Zijn wederkomst, kan wel eens dichterbij zijn dan wij vermoeden.
In 2 Petrus 3:13 staat het zo: ‘Wij verwachten echter naar Zijn belofte nieuwe hemelen en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont’.

Of u nu wel of niet op vakantie gaat/bent, ik wens u een goede zomertijd toe. Houd uw oog gericht op de Here Jezus. Een leef als een pelgrim, die verlangt naar het hemelse vaderland.

Dirk van Genderen
Dit commentaar is een iets uitgebreide versie van een artikel dat in het zomernummer van Het Zoeklicht staat.

Ik neem zelf ook een paar weken rust. Speciaal voor degenen die de nieuwsbrief niet lezen, plaats ik hieronder een deel uit de nieuwsbrief van afgelopen week. Als u nog niet geabonneerd bent op de wekelijkse gratis nieuwsbrief, kunt ook u dat alsnog doen.

Uit de nieuwsbrief van vorige week zaterdag:

De afgelopen week gingen de besprekingen over de vorming van een nieuw kabinet verder. Gaat het toch Paars-Plus worden, een kabinet van VVD, PvdA, D66 en GroenLinks? Ik hoor en zie alweer dat christelijke leiders aangeven hoe erg en bedreigend een Paars kabinet is voor het christelijke deel van Nederland. Laten we niet te zeer ach en wee roepen. We zijn niet geroepen ons vertrouwen op mensen te stellen, maar op de Here alleen. Ik geef het over in Zijn hand en vraag Hem of Hij Zich over ons land wil ontfermen, ook over onze kerken en gemeenten.

* We leven in spannende tijden. Zullen er deze zomer opzienbarende gebeurtenissen plaatsvinden? Blijft het rustig rondom Iran? Een feit is dat Amerika en Israel steeds meer troepen samentrekken in de nabijheid van Iran. Is dat alleen als dreiging bedoeld of is er een aanval ophanden?
En hoe zal het verder gaan met de olieramp in de Golf van Mexico? Gaat het lukken het olielek te dichten? Of wordt de ramp nog groter?

* Aanstaande dinsdag (inmiddels dinsdag 6 juli jl.) staat een bezoek gepland van de Israëlische premier Netanjahu aan de Amerikaanse president Obama. Ik wil uw gebed voor die ontmoeting vragen. Dat Obama zal beseffen dat een positieve houding richting Israel door de Here gezegend zal worden. Maar ook het andere is waar: Wanneer de druk op Israel wordt vergroot om meer gebied af te staan aan de Palestijnen, dat dan de vloek van de Here (opnieuw) over Amerika komt (zie Genesis 12:3).
In onze vertalingen lijkt het alsof alleen actieve vervloeking/afwijzing Gods oordeel oproept. Maar in het Hebreeuws staat het er genuanceerder. Wie u negeert, minacht of minder acht, vervloek Ik, waar dan wel weer een heel sterke uitdrukking voor ‘vervloeken’ wordt gebruikt.

* De berichten over antisemitisme in Nederland en diverse andere Europese landen laten een verontrustende ontwikkeling zien. Natuurlijk, dit mogen wij in Nederland, in Europa niet tolereren. Tegelijk acht ik het zeer wel mogelijk dat de toenemende agressie richting Joodse mensen kan passen in Gods plan om Zijn volk thuis te brengen in Israel.

* Vorige week vroeg ik in de nieuwsbrief uw gebed voor Mosab Yousef, de zoon van één van de oprichters van Hamas. Door Gods genade keerde hij de islam en de Hamas de rug toe en kwam tot geloof in de Here Jezus Christus. Hij was enige tijd in dienst van de Mossad en verblijft nu in de Verenigde Staten. De kans was groot dat hij uitgewezen zou worden en teruggestuurd zou worden naar de Westbank, waar hij wellicht ter dood zou worden gebracht. Totaal onverwacht heeft Amerika hem de afgelopen week politiek asiel verleend. Daar mogen we de Here voor danken.

* Laten we in deze vakantietijd onze vervolgde broeders en zusters niet vergeten. Zij worden misschien wel gemarteld, terwijl wij vakantie vieren.
Ik vraag ook uw aandacht voor zieken en voor mensen die zich in grote moeilijkheden bevinden. ‘Als één lid lijdt, lijden alle leden mede’ (1 Korinthe 12:26a).

* Ook in de vakantietijd mag het werk in Gods Koninkrijk doorgaan, wereldwijd. Bid om de voortgang van het Evangelie.

Een goede vakantietijd gewenst…
Ik wens u allen een goede vakantietijd toe. Of u weggaat of (noodgedwongen) thuisblijft. Vergeet niet dat ons leven in Gods hand is. In goede tijden en in moeilijke perioden. Leef in afhankelijkheid van Hem. Neem ook in de vakantie tijd om alleen met Hem te zijn, in Zijn tegenwoordigheid. En schaam u niet voor het Evangelie van de Here Jezus Christus. We blijven vol verwachting uitzien naar Zijn komst.

Shalom,
Dirk van Genderen

Als weektekst geef ik u mee Psalm 19:15
Mogen de woorden van mijn mond en de overleggingen van mijn hart U welgevallig zijn, o HERE, mijn Rots en mijn Verlosser.

Toen iemand mij dit vertelde, dacht ik: ik ga naar die gemeente en naar die predikant toe. Maar ik weet dat alleen de Here verandering kan geven. Daarom ben ik op de knieën gegaan en heb de Here gebeden en gesmeekt voor deze voorganger en voor deze gemeente. Dat hun ogen zullen worden geopend voor de Here Jezus. En dat ook in die gemeente weer het heilig avondmaal zal worden gevierd. Tot eer van de Here en tot zegen van de gemeente.

Dit is niet de enige gemeente waar nooit avondmaal wordt gevierd. Er zijn meer gemeenten waar dit nooit gebeurd. Ook zijn er gemeenten waar wel avondmaal wordt gevierd, maar waar slechts een enkeling uit de gemeente aangaat aan de tafel van de Here. Wellicht kunt u zich dat nauwelijks voorstellen. U zit misschien wel in een gemeente waarin vrijwel iedereen deelneemt aan de viering van het heilig avondmaal. En tussen twee haakjes: de viering van het avondmaal kan ook een automatisme worden…

Mijn gedachten gaan uit naar het moment dat de Here Jezus het avondmaal instelde. ‘Doet dit tot Mijn gedachtenis’ (Lucas 22:19). En denk ook eens aan 1 Korinthe 10 en 11, waar Paulus uitgebreid schrijft over het avondmaal en waar hij nog de woorden ‘zo dikwijls’ eraan toevoegt: ‘Want zo dikwijls gij dit brood eet en de beker drinkt, tot Mijn gedachtenis’ (1 Korinthe 11:26).

De dominee, in de gemeente waarover ik hierboven al schreef, spreekt wel over God en ook over de Here Jezus, maar op zo’n manier dat het lijkt dat het niet voor de gemeente is. De boodschap van het verlossende werk van de Here Jezus ligt daar als het ware verscholen onder een dikke deken van dode religie.
Ik weet ook van een gemeente waar onrust is ontstaan, omdat de predikant helemaal niet meer over de Here Jezus spreekt. Het is toch nauwelijks voorstelbaar dat iemand predikant is en de Here en Heiland niet aanprijst bij zijn toehoorders. Dan kun je toch maar beter iets anders gaan doen, dan elke zondag plaats te nemen op de kansel. Waarom ben je dan dominee geworden?

Er zijn gemeenteleden die geestelijk zeer lijden onder zo’n situatie. Maar als je opgegroeid bent in zo’n gemeente, ga je ook niet zomaar weg.
En helaas durven ook kerkenraden en oudstenraden het soms niet aan zo’n situatie bespreekbaar te maken met de predikant/voorganger. Zeker, zoiets is ook niet gemakkelijk, toch is het belangrijk dat het wel gebeurt. Het is belangrijk de preken te toetsen aan het Woord van God. En misschien is er niets mis met wat er in de preek wordt gezegd, maar ligt het probleem in wat er niet wordt gezegd. Dan wordt er een ander evangelie gebracht, dat geen evangelie is (Galaten 1:6 en 7), waardoor mensen in verwarring worden gebracht en het Evangelie van Christus wordt verdraaid.

Laten we ons niet verheffen boven wie dan ook. Het is genade van de Here wanneer we Hem mogen kennen. En het is eveneens genade wanneer Hij ons geroepen heeft om het Woord te verkondigen en wanneer we de gekruisigde en opgestane Here Jezus Christus centraal stellen.
Laten we bewogen zijn met het geestelijke heil van allen die in een gemeente zitten waar het zicht op de Here Jezus verduisterd is. Laten we het hun gunnen dat ook zij over Hem zullen horen, in de volle rijkdom waarin Hij wordt geschilderd in de Schrift. En laten we bidden om de bekering van predikanten en voorgangers die Hem niet kennen.

Het is bijzonder hoopvol dat er in dit dorp met deze gemeente en deze predikant, een bidstond is begonnen waarin wordt gebeden om een opwekking in het dorp. Immers: ‘Het gebed van een rechtvaardige vermag veel, doordat er kracht aan wordt verleend’ (Jakobus 5:16). Laten we meebidden, misschien wel voor onze eigen gemeente en onze eigen predikant.

Dirk van Genderen
(Dit commentaar stond eerder in Het Zoeklicht)

U hebt misschien zorgen over uw kinderen, die niets meer van het geloof willen weten. U voelt zich machteloos, en misschien geeft u zich er zelf de schuld wel van dat ze niets meer van het geloof willen weten.
Uw huwelijk dreigt misschien ten onder te gaan, of dat is al gebeurd. Wat een verdriet, wat een spanning, wat een pijn. Het kan zijn dat u vast zit in hardnekkige zonde, misschien wel pornografie, waardoor de relatie met uw man of vrouw kapot dreigt te gaan.

U kunt zich zorgen maken over uw gezondheid. U weet misschien dat u niet lang meer zult leven.
Mogelijk kampt u met financiële zorgen en weet u niet meer hoe het verder moet.
En zo kan er veel zijn waar we ons zorgen over maken. We vragen ons misschien af: waar is God als mijn leven pijn doet? Waarom grijpt Hij niet in? Klopt het wel dat Hij de almachtige is?

Weet u, als alles in ons leven voor de wind gaat, is het ‘makkelijk’ om te geloven. Maar het moet maar eens tegenzitten. Dan komt het erop aan. Je auto moet maar kapot gaan terwijl je geen geld hebt voor een andere. Of je zit al langer werkloos thuis en het lukt niet om weer ergens aan de slag te komen.

In de Bijbel kom je dezelfde soort worstelingen tegen. In Psalm 73 bijvoorbeeld. Daar ziet Asaf de voorspoed van de goddelozen. Naar onze maatstaven gerekend gaat het hen voor de wind. Terwijl degenen die God vrezen, allerlei tegenslagen hebben. Asaf komt hier niet uit, hij begrijpt het niet. Zoals ook wij het soms niet begrijpen.
Hij schrijft in vers 3 en 4: ‘Want ik was afgunstig op de hoogmoedigen, toen ik de voorspoed van de goddelozen zag. Want moeiten hebben zij niet en gaaf en welgedaan is hun lichaam.’
En over zichzelf merkt hij op: ‘Maar tevergeefs heb ik mijn hart rein gehouden, mijn handen in onschuld gewassen. De ganse dag word ik geplaagd, mijn bestraffing is er elke morgen’(vers 13 en 14).

Hij probeert dit te begrijpen, maar het lukt hem niet. ‘Totdat,’ schrijft hij, ‘ik in Gods heiligdommen inging en lette op hun einde’ (vers 17). In de ontmoeting met de Here wordt het hem duidelijk.
Hij beseft het: het geluk, de voorspoed van de goddelozen is slechts tijdelijk. Dit leven is slechts een voorbereiding op het leven na dit leven. Allen die de Here kennen, zullen dan voor altijd bij Hem zijn. Terwijl het einde van de goddelozen niet iets is om jaloers op te zijn.

Hij belijdt de Here de zondige en bittere gedachten die hij had. ‘Ik was een grote dwaas, zonder verstand’ (vers 22). En hij weet het zeker, als hij denkt aan het einde van zijn leven, dat hij dan ‘Nochtans bestendig (voor altijd) bij de Here zal zijn’ (vers 23).

Asaf eindigt deze psalm met een lofprijzing. ‘Gij zult mij leiden door Uw raad en daarna mij in heerlijkheid opnemen. Wie heb ik (nevens U) in de hemel? Nevens U begeer ik niets op aarde; al zou mijn vlees en mijn hart bezwijken, mijns harten rots en mijn erfdeel is God voor eeuwig. Want zie, wie verre van U zijn, gaan te gronde, Gij verdelgt al wie overspelig U verlaat, maar mij aangaande, het is mij goed nabij God te zijn, de Here HERE heb ik tot mijn toevlucht gesteld, en ik wil al Uw werken vertellen’ (vers 24-28).

Wat een vertrouwen klinkt er door in deze woorden van Asaf! Dit mag ook ons troosten, bemoedigen. Op de Here kunnen we aan. Altijd. In dagen van blijdschap en vreugde, en ook wanneer we niet meer weten hoe het verder moet.

Vergeet nooit dat de Here u kent en u ziet. Dat Hij weet wat we nodig hebben. In Mattheus 6:31 zegt de Here Jezus het zo: ‘Maakt u dan niet bezorgd, zeggende: Wat zullen wij drinken, of waarmee zullen wij ons kleden? Want naar al deze dingen gaat het zoeken der heidenen uit. Want uw hemelse Vader weet, dat gij dit alles behoeft’.

U zegt misschien: Het moet er maar eens op aankomen. Dat je echt niet meer weet hoe het verder moet. Klamp u dan vast aan de Here Jezus alleen. Verwacht het niet in de eerste plaats van mensen, maar van Hem. ‘Wie op Hem zijn geloof bouwt, zal niet beschaamd uitkomen’ (1 Petrus 2:6).

Ter bemoediging sluit ik af met enkele teksten.

Psalm 10:14 – Gij aanschouwt de moeite en het verdriet, opdat men het in Uw hand geve.
Mattheus 11:28 – Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt en Ik zal u rust geven.
Romeinen 8:18 – Want ik ben er zeker van dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid, die over ons geopenbaard zal worden.
Filippenzen 4:6 – Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God.

Dirk van Genderen

Het is niet zo dat ik met de vinger wijs naar wie dan ook. Dan zou ik als eerste naar mezelf moeten wijzen. Ja, in de kerk en in de gemeente hebben we het goed met elkaar. Daar geven we soms een getuigenis van wat God in ons leven heeft gedaan.
Maar buiten de muren van de kerk zijn we meestal een stuk zwijgzamer over ons geloof. Wat is daar de oorzaak van, vraag ik me al een poosje af.

Ik zou nu een hele lijst met mogelijke oorzaken kunnen geven. En u wellicht ook. Ook in de christelijke bladen en kranten wordt hier regelmatig over geschreven. Er worden boeken over gepubliceerd, congressen over georganiseerd, studiedagen over gehouden.
De ene komt met deze oplossing, de ander met dat advies. Maar helpt het iets? Misschien bij sommige mensen, in sommige gemeenten, maar niet over de brede linie. Helaas.

Weet u, dit raakt mij, diep in mijn hart. Wat is hier aan de hand? Ik doe een poging mijn gedachten hier weer te geven.
Kan het zijn dat we de heiligheid van de Here God uit het oog verloren zijn? We spreken nog wel over Hem, maar beseffen we wel werkelijk wie en hoe Hij is? Als Jesaja Hem ontmoet, is zijn reactie: ‘Wee mij, ik ga ten onder, want ik ben een man, onrein van lippen en woon te midden van een volk, dat onrein van lippen is – en mijn ogen hebben de Koning, de HERE der heerscharen, gezien’ (Jesaja 6:5).
Wanneer Simon Petrus het wonder van de visvangst ziet, valt hij neer aan de voeten van de Here Jezus en kan hij slechts uitbrengen: ‘Ga uit van mij, want ik ben een zondig mens’ (Lucas 5:8).
En wanneer Johannes op Patmos de verheerlijkte Here Jezus ziet, valt hij als dood aan zijn voeten neer (Openbaring 1:17).
Kennen we nog iets van dit ontzag voor de heiligheid van God? Zeker, Hij is vol van genade en van liefde, maar Hij is ook heilig en rechtvaardig.

Ik ben er diep van overtuigd dat alleen Hij een verandering kan geven ten goede. Zit ik er ver naast als ik stel dat we vinden dat we zelf de kerk wel draaiende kunnen houden? Zeker, we vragen de Here om Zijn zegen, maar ten diepste bepalen we toch zelf hoe we dat doen en vragen we Hem om onze plannen te zegenen?
En zolang we nog denken de geestelijke problemen zelf op te kunnen lossen, geven we de Here niet de ruimte.

Daarom mijn voorstel:

Laten we stoppen met vergaderen, stoppen met het maken van weer nieuwe plannen van aanpak en stoppen met het evalueren van de zoveelste ‘mislukte’ actie.
En laten we naar de Here toe erkennen dat het ons niet lukt, dat we het opgeven en van nu af aan het voor 100 procent van Hem verwachten. Dat vraagt bekering, ook van christelijke leiders.
Dan gaat het niet langer om ons, om onze naam, onze eer, onze kerk, onze gemeente, onze kranten, bladen en boeken, onze programma’s of wat dan ook.
Maar dan gaat het om de Here Jezus alleen. Laten we ons voor Hem verootmoedigen, onze zonden belijden en smeken of Hij Zich over ons volk en over ons land wil ontfermen, over onze kerken en gemeenten. Dat Hij de Geest van de genade van de gebeden over ons uitstort. Weet u wat ik dan voor me zie?

Geen conferenties meer, geen dagenlange vergaderingen of studiedagen meer, maar gebeds- en verootmoedigingssamenkomsten verspreid over het hele land. Niet op één afgesproken datum, maar wekelijks, misschien wel dagelijks, aanhoudend. Met het gebed op de lippen van Jesaja 64: 1-3: ‘Och, dat Gij de hemel scheurdet, dat Gij nederdaaldet, dat voor Uw aangezicht de bergen wankelden, zoals vuur rijshout in vlam zet, zoals vuur water doet overkoken – om Uw tegenstanders Uw Naam te doen kennen, zodat de volken voor Uw aangezicht sidderen, daar Gij geduchte daden verricht, die wij niet verwachtten; dat Gij nederdaaldet, zodat de bergen voor Uw aangezicht wankelden’.

En wat er dan gaat gebeuren? Laat dat maar aan de Here over en verwacht veel, ja alles van Hem. Bekeer u en laat u door Hem in vuur en vlam zetten. Vervuld van Zijn Geest. Zodat we niet meer kunnen zwijgen van Hem.

Dirk van Genderen