Een woestijnperiode kan ook een tijd van geestelijke crisis zijn. Laten we het maar niet mooier maken dan het is. En ook als je de situatie in Gods handen kunt geven, kun je nog enorm heen en weer geschud worden.
Het bemoedigt mij telkens weer om in de Bijbel te ontdekken dat een woestijnperiode in Gods plan kan passen om levens van mensen te veranderen naar het beeld van de Here Jezus en sommigen klaar te maken voor nieuwe taken.

We lezen in de Bijbel over de Here Jezus, Die 40 dagen in de woestijn was. Over Johannes de Doper, die jaren in de woestijn was. Over het volk Israel, dat 40 jaar in de woestijn rondzwierf.
De woestijn is de plaats van voedselgebrek, watertekort. Het is een plaats van eenzaamheid, van honger, van dorst…

De woestijn is ook de plaats waar de Here Zich wil openbaren. Het is eveneens de plaats waar de satan zich thuis voelt. In de woestijn viel hij het volk Israel aan, richtte hij zijn pijlen op Mozes en op Aaron en in de woestijn verzocht hij de Here Jezus.

De natuurlijke mens, die de Here niet kent, zal God niet zien in de woestijn. Maar de geestelijke mens, degene die de Here wel kent, zal Hem juist is de woestijn ontmoeten.
In de woestijn wil de Here Zijn zegen geven, door Zijn aanwezigheid. In de woestijn wil Hij op bijzondere manieren voorzien in onze noden. In de woestijn wil Hij ons leren helemaal op Hem te vertrouwen. In de wildernis van de woestijn ben je totaal op Hem aangewezen.

In Hosea 2 lezen we dat Israel God verworpen had. Vervolgens neem God alles van haar af, omdat ze het voor de Baäl hadden gebruikt.
Een treffend beeld van veel kerken en mensen die zich christen noemen. Het getuigenis is weg. We zijn zo gericht op onszelf en op het hier en het nu. En we vragen ons misschien af hoe we God kunnen gebruiken om er zelf beter van te worden. We zijn vergeten dat het om de Here alleen moet gaan, om Zijn eer, Zijn glorie. Is het mogelijk dat de Here ook alles van ons af kan nemen? Misschien is dat wel de enige manier waarop Hij weer de volle aandacht van Zijn volk kan krijgen.

Dan volgen er in vers 13 van Hosea 2 bijzondere woorden:
Daarom, zie, Ikzelf ga haar lokken,
Haar de woestijn in leiden,
En naar haar hart spreken.

Daar, in de woestijn, komt het weer goed tussen de Here en Zijn volk. Het is Zijn genade als Hij ons in de woestijn brengt om Zichzelf aan ons te openbaren. Om te laten zien: deze dingen brachten je van Mij af. Ik doe het voor Mijn glorie, voor Mijn eer.

Misschien bevindt u zich ook wel in de woestijn, in de wildernis. Daar zijn verleidingen. Daar zijn moeiten, problemen, zorgen. Daar kunt u in opstand tegen de Here komen. Het is er zo verschrikkelijk, hoe kan Hij dat toelaten? De satan wil u wegtrekken bij de Here vandaan. Zoals Hij dat ook bij de Here Jezus probeerde te doen. Maar de Zoon van God weerstond hem: ‘Ga weg, satan, want er staat geschreven: De Here, uw God, zult u aanbidden en Hem alleen dienen’ (Mattheus 4:10).

Laten wij ook die weg gaan, wanneer we geestelijk worden aangevallen. Wanneer de satan ons beschuldigt, via onze gedachten of door andere mensen heen. Houd je vast aan het Woord van God en klem je vast aan de Here Jezus. Sta vast in het geloof, weerstaat de satan, zoals ook de Here Jezus dat deed, en hij zal van je vandaan vluchten.

God schrikt er niet voor terug om tijd te nemen om aan ons te werken. En soms laat Hij toe dat we daarvoor een tijd in de woestijn moeten doorbrengen. Mag dit ons bemoedigen wanneer we door de moeilijkheden heengaan, en aansporen om juist dan in Gods tegenwoordigheid te zijn.

Ook, en misschien juist dan, wanneer ons aardse huis wordt afgebroken en we weten dat we op de drempel van de eeuwigheid staan. Wat een genade om dan te mogen weten dat we een ‘gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen’ (2 Korinthe 5:1). In deze tent, in dit aardse leven zuchten we, gaat dan het 2e vers verder, en we verlangen er vurig naar met onze woning uit de hemel overkleed te worden.

Dirk van Genderen

In Lucas 17 komen we Lot tegen, in het gedeelte waar de Here Jezus spreekt over de tijd waarin Hij terug zal komen. Na een eerste verwijzing naar de dagen van Noach in vers 26 komen we Lot tegen in vers 28:
26 En zoals het gebeurde in de dagen van Noach, zo zal het ook zijn in de dagen van de Zoon des mensen.
28 Op dezelfde manier ook, zoals het gebeurde in de dagen van Lot: zij aten, zij dronken, zij kochten, zij verkochten, zij plantten, zij bouwden.
29 Op de dag echter waarop Lot uit Sodom wegging, regende het vuur en zwavel uit de hemel en bracht hen allen om.
30 Evenzo zal het zijn op de dag waarop de Zoon des mensen geopenbaard zal worden.
31 Wie op die dag op het dak zal zijn, met zijn huisraad in huis, moet niet naar beneden gaan om het mee te nemen. En wie op de akker is, moet evenmin terugkeren naar wat hij achterliet.
32 Denk aan de vrouw van Lot.

Zoals het was op de dag waarop Lot uit Sodom wegging, en het vuur en zwavel uit de hemel regende en hen allen ombracht, zo zal het zijn op de dag waarop de Zoon des mensen geopenbaard zal worden. Het staat er letterlijk.
De totale verwoesting van Sodom en Gomorra was een oordeel van God. Voor de inwoners van de beide steden kwam de verwoesting totaal onverwacht. Ze aten, dronken, kochten, verkochten, plantten en bouwden. Het moet een verschrikkelijke verwoesting zijn geweest, door vuur. Iedereen die wel eens in Israel bij de Dode Zee is geweest, wordt nog geconfronteerd met dat vreselijke oordeel.

Uit 2 Petrus 3, de verzen 10 en 12, blijkt duidelijk dat bij de komst van de Here Jezus de oordelen wereldwijd zullen plaatsvinden, ook door vuur.
10 Maar de dag des Heren zal komen als een dief in de nacht. Dan zullen de hemelen met gedruis voorbijgaan en de elementen brandend vergaan, en de aarde en de werken daarop zullen verbranden.
11 Als deze dingen dus allemaal vergaan, hoedanig behoort u dan te zijn in heilige levenswandel en in godsvrucht;
12 u, die de komst van de dag van God verwacht en daarnaar verlangt, de dag waarop de hemelen, door vuur aangestoken, zullen vergaan en de elementen brandend zullen wegsmelten.

De zonde van Sodom lezen we in Genesis 19:4-11.
4 Nog voor zij zich te slapen legden, omsingelden de mannen van die stad, de mannen van Sodom, van jong tot oud, het huis; heel het volk, niemand uitgezonderd.
5 Zij riepen naar Lot en zeiden tegen hem: Waar zijn die mannen die vannacht bij u gekomen zijn? Breng hen naar buiten, naar ons toe, zodat wij gemeenschap met hen kunnen hebben.
6 Toen ging Lot naar buiten, naar hen toe, bij de deuropening, en sloot de deur achter zich,
7 en hij zei: Mijn broeders, doe toch geen kwaad!
8 Zie toch, ik heb twee dochters, die met geen man gemeenschap gehad hebben; laat mij die toch bij u brengen en doe met hen wat goed is in uw ogen. Alleen, deze mannen moet u niets aandoen, want om die reden zijn ze onder de bescherming van mijn dak gekomen.
9 Toen zeiden zij: Ga opzij! Ook zeiden ze: Deze ene is gekomen om hier als vreemdeling te verblijven en nu wil hij zeker rechter over ons zijn! Nu zullen we u meer kwaad aandoen dan hun. Zij drongen erg op de man, op Lot, aan en kwamen dichterbij om de deur open te breken.
10 Maar die mannen staken hun hand uit, trokken Lot naar zich toe het huis in en sloten de deur.
11 Zij sloegen de mannen die bij de deuropening van het huis waren, van klein tot groot, met blindheid, zodat zij tevergeefs moeite deden om de deuropening te vinden.

Uit dit gedeelte blijkt duidelijk dat de zonde van Sodom homoseksualiteit was. Agressief en gewelddadig. De mannen van Sodom eisten van Lot dat hij zijn beide mannelijke bezoekers, twee engelen, naar buiten zou brengen, opdat zij gemeenschap met hen zouden hebben. Schokkend is het te lezen dat Lot zelfs bereid was zijn beide dochters aan hen te geven, maar de mannen van Sodom wilden geen vrouwen maar mannen.

Het zal zijn als in de dagen van Lot, zegt de Here Jezus. We zien het om ons heen… Het praktiseren van homoseksualiteit wordt gepromoot. In steeds meer landen wordt het homohuwelijk wettelijk geregeld. Gods oordelen zullen erover komen.

Ik zal u enkele Bijbelteksten uit het Nieuwe Testament geven, die duidelijk laten zien hoe de Here spreekt over het praktiseren van homoseksualiteit. Het Oude Testament laat ik nu maar achterwege. Velen vinden het Oude Testament verouderd en achterhaald, wat beslist niet het geval is. Het is evenzogoed Gods Woord.

In Romeinen 1:26-28 staat:
26 Daarom heeft God hen overgegeven aan oneervolle hartstochten, want ook hun vrouwen hebben de natuurlijke omgang vervangen door de tegennatuurlijke.
27 En evenzo hebben ook de mannen de natuurlijke omgang met de vrouw opgegeven, en zijn in wellust voor elkaar ontbrand: mannen doen schandelijke dingen met mannen en ontvangen het gepaste loon voor hun dwaling in zichzelf.
28 En omdat het hun niet goeddacht God te erkennen, heeft God hen overgegeven aan verwerpelijk denken, om dingen te doen die niet passen.

In 1 Korinthe 6:9 en 10 komen nog de volgende woorden tegen:
9 Of weet u niet dat onrechtvaardigen het Koninkrijk van God niet zullen beërven?
10 Dwaal niet! Ontuchtplegers, afgodendienaars, overspelers, schandknapen, mannen die met mannen slapen, dieven, hebzuchtigen, dronkaards, lasteraars en rovers zullen het Koninkrijk van God niet beërven.

Onze wereld gaat steeds meer lijken op hoe het was ten tijde van Lot. De tijd van Lot herleeft. Wereldwijd. Ook in Israel. Daar vindt deze week in Tel Aviv een groot homo-evenement plaats. Uit de hele wereld komen duizenden en nog eens duizenden mensen om het feest mee te beleven.
De Messiaanse kibboets Yad Hashmonah werd eerder dit jaar aangeklaagd omdat ze geen toestemming gaf aan een lesbisch stel om in hun zalencentrum hun bruiloft te vieren.

In het Bijbelboek Judas worden Sodom en Gomorra tot een waarschuwend voorbeeld gesteld.
Vers 7: Evenzo is het met Sodom en Gomorra, en de steden eromheen, die op dezelfde wijze als zij hoererij bedreven hebben en ander vlees achterna zijn gegaan. Zij liggen daar als een waarschuwend voorbeeld, doordat zij de straf van het eeuwige vuur ondergaan.

En in 2 Petrus 2 lezen we nog meer over Lot, in de verzen 6-9.
6 …en als God de steden Sodom en Gomorra tot as verbrand en tot de vernietiging veroordeeld heeft en tot een voorbeeld gesteld heeft voor hen die goddeloos zouden leven;
7 en als God de rechtvaardige Lot, die leed onder de losbandige levenswandel van normloze mensen, verlost heeft
8 (want deze rechtvaardige, die in hun midden woonde, heeft dag in dag uit zijn rechtvaardige ziel gekweld bij het zien en horen van hun wetteloze daden);
9 dan weet de Here ook nu de godvruchtigen uit de verzoeking te verlossen, maar de onrechtvaardigen te bewaren tot de dag van het oordeel, om gestraft te worden.

Lot wordt hier nadrukkelijk een rechtvaardige genoemd. Hij leed onder de losbandige wandel van de normloze mensen. Ik vind dat zeer herkenbaar. Je kunt zo lijden over de losbandige, de zondige levenswandel van mensen die zich niet storen aan God noch gebod. Lot kwelde zijn rechtvaardige ziel dag en nacht bij het horen en zien van hun wetteloze daden.
Weet u, dit heb ik ook, en u wellicht ook. Soms zou je wel weg willen rennen, je ogen willen sluiten en je oren dicht willen stoppen om het niet langer te horen en te zien.
Tegelijk ga ik op m’n knieën voor ons land en voor ons volk en smeek de Here om genade en ontferming. ‘Here, wij hebben gezondigd, vergeef ons, schenk terugkeer, schenk bekering.’

Het is hachelijk hierover te schrijven. Al snel word je beschuldigd van homohaat. Dat is beslist niet mijn bedoeling. Het gaat mij om de eer van de Here God, om de heiligheid van Hem, van Zijn Naam en van Zijn Woord. In mijn ogen is er in heel de Bijbel dan op geen enkele manier ruimte te vinden voor het praktiseren van homoseksualiteit.

Wie eenvoudig de Bijbel wenst na te spreken, en zegt dat het huwelijk door de Here is ingesteld voor één man en één vrouw, die samen een eenheid vormen, wordt anno 2013 door velen meewarig aangekeken. En wie zich als man aangetrokken voelt tot andere mannen, of als vrouw tot andere vrouwen, maar vanuit zijn of haar geloof in de Here Jezus ervoor kiest om alleen te blijven, moet wel van een andere wereld komen, wordt gezegd of gedacht.

Laten we er alert op zijn dat we in ons denken en doen niet worden geïnfecteerd door de geest van Sodom en Gomorra. Laten we bidden voor allen die worstelen met homoseksuele gevoelens. Misschien hebt u wel zulke gevoelens, of één van uw kinderen of iemand anders die u kent.
Verhef u niet boven mensen die zo zijn. Ga niet veroordelen, u worstelt wellicht met andere zonden of zwakheden. Laat de Here Jezus schitteren. Hij is bij machte verandering te geven en ons allen te vormen naar het beeld van de Here Jezus.

Laten we ons heilig en rein bewaren, in Gods kracht en in Zijn genade, daar wij weten dat de komst van de Zoon des mensen nabij is. Die dag, waarop we Hem tegemoet zullen gaan, verwachten wij met groot verlangen.

Dirk van Genderen

In hoofdstuk 7 is het Tweestammenrijk en een klein deel van het Tienstammenrijk vanuit de ballingschap weer teruggekeerd in hun eigen land. Dan vragen ze de Here of ze moeten blijven treuren en moeten blijven vasten zoals ze dat ook in de ballingschap deden. Ze treurden en vastten vanwege de verwoeste tempel en de moord op Gedalia.

Echter, ze huilden en vastten omdat ze het zelf zo erg vonden en niet omdat de Here niet meer gediend en geëerd kon worden in Zijn huis. Ze toonden ook geen enkel berouw voor hun zonden, wat er de oorzaak van was geweest dat de tempel was verwoest en dat ze in ballingschap waren gevoerd.

Ze hadden hun hart als diamant zo hard gemaakt, om de woorden van de HERE van de legermachten maar niet te horen, Die Zijn Geest had gesproken door de profeten. Daarom was de HERE van de legermachten zeer verbolgen geworden (vers 12).

Dan volgen de beide verzen die mij zo raakten, de verzen 13 en 14.
13 Daarom is het gebeurd zoals Hij geroepen had maar waarnaar zij niet geluisterd hadden, evenzo riepen zij maar luisterde Ik niet, zegt de HERE van de legermachten.
14 Ik heb hen echter met een storm weggeblazen naar alle heidenvolken, die zij niet kenden. Het land werd achter hen verwoest, zodat niemand erdoorheen kon trekken of ernaar terugkeren. Zo maakten zij van het begerenswaardige land een woestenij.

De HERE van de legermachten had tot hen geroepen, maar zij hadden niet naar Hem geluisterd. Toen, in hun grote nood, in de ballingschap en de wegvoering, riepen zij tot de HERE van de legermachten, maar luisterde Hij niet.
O, wat verschrikkelijk. Gods oordeel werd voltrokken over Zijn volk. Vele malen had Hij hen ervoor gewaarschuwd, maar ze luisterden niet. En nu was dat werkelijkheid geworden in de ballingschap. Wat een drama voor Israel.

Met een storm (vers 14) had de HERE van de legermachten hen weggeblazen naar alle heidenvolken, die zij niet kenden. Storm spreekt van oordeel. Ze hadden zich niet bekeerd en nu was de maat vol.
Het volk had de roeping van de Here ontvangen om een zegen te zijn voor de wereld. Maar er was niets van terecht gekomen.

Wat mij zo raakte in deze verzen, is dat ik geloof dat ze niet alleen betrekking hebben op de tijd van de ballingschap, maar dat ze ook gelden voor de periode vanaf het jaar 70 na Christus, toen Jeruzalem werd verwoest tot het begin van de vorige eeuw, toen het volk weer terug begon te keren naar hun eigen land.

Wat mij het meest raakte waren de woorden: ‘…evenzo riepen zij, maar luisterde Ik niet, zegt de HERE van de legermachten’. Zo vaak hebben mensen al aan mij gevraagd waarom de Here niet luisterde toen Joodse mensen in concentratiekampen en toen ze de gaskamers ingingen en tot God riepen. En waarom Hij niet ingreep toen ze tijdens de kruistochten tot Hem riepen om redding. Waarom Hij dat niet deed tijdens de vervolgingen de afgelopen twintig eeuwen, waarom Hij dat niet deed toen Jeruzalem werd verwoest…

Hier was het directe antwoord. En wat een heftig antwoord van de HERE der legermachten zelf.
Zeer opmerkelijk is wat er nog meer in dat 14e vers staat: ‘Het land werd achter hen verwoest, zodat niemand erdoorheen kon trekken of ernaar terugkeren. Zo maakten zij van het begerenswaardige land een woestenij.’

Hoezeer is ook dit werkelijkheid geworden. Dat was al zo ten tijde van de ballingschap, maar zeker ook vanaf het jaar 70 tot aan het begin van de vorige eeuw. Het land werd verwoest. Woestijnen en moerassen. Een grote wildernis. Niemand kon erdoorheen trekken of ernaar terugkeren. Ook dat was het oordeel van de Here over de ongehoorzaamheid van Zijn volk. ‘Zo maakten zij van het begerenswaardige land een woestenij.’ Zij deden het, zij waren er de oorzaak van.
Het begerenswaardige land werd een woestenij. Het land Israel, wat de Here zelf had begeerd als Zijn eigen land. Lees maar, Psalm 132:13 en 14:

13 Want de HERE heeft Sion verkozen,
Hij heeft het begeerd tot Zijn woongebied.
14 Dit is, zei Hij, Mijn rustplaats tot in eeuwigheid,
hier zal Ik wonen, want naar haar heb Ik verlangd.

En zeker, heel de geschiedenis van het volk Israel door is er een overblijfsel geweest, naar Gods eigen Woord, van Joodse mensen die de Here kenden, die met Hem leefden, die de Here Jezus mochten kennen als hun Messias. Zij hoorden Zijn stem en Hij hoorde hen.

Gelukkig stopt het boek Zacharia niet bij hoofdstuk 7. Dan zou er geen enkele hoop meer zijn geweest voor het Joodse volk, voor het volk Israel, voor het land Israel. We lezen het al direct in eerste verzen van hoofdstuk 8.

1 Het woord van de HERE van de legermachten kwam tot mij:
2 Zo zegt de HERE van de legermachten:
Ik heb Mij met grote na-ijver voor Sion ingezet,
ja, met grote grimmigheid heb Ik Mij voor haar ingezet.

3 Zo zegt de HERE:
Ik ben naar Sion teruggekeerd
en Ik zal midden in Jeruzalem wonen.
Jeruzalem zal ‘stad van de waarheid’ genoemd worden,
de berg van de HERE van de legermachten ‘de heilige berg’.

4 Zo zegt de HERE van de legermachten:
Er zullen weer oude mannen en oude vrouwen zitten
op de pleinen van Jeruzalem,
ieder met zijn stok in zijn hand
vanwege de hoge leeftijd.
5 De pleinen van de stad zullen vol worden
met jongens en meisjes
die spelen op haar pleinen.

6 Zo zegt de HERE van de legermachten:
Al zou het in die dagen wonderlijk zijn in de ogen
van het overblijfsel van dit volk,
zou het ook in Mijn ogen wonderlijk zijn?
spreekt de HERE van de legermachten.

7 Zo zegt de HERE van de legermachten:
Zie, Ik ga Mijn volk verlossen
uit het land waar de zon opkomt
en uit het land waar de zon ondergaat.
8 Ik zal hen hierheen brengen,
zij zullen midden in Jeruzalem wonen.
Zij zullen Mij tot een volk zijn,
en Ík zal hun tot een God zijn,
in waarheid en in gerechtigheid.

Er komt een einde aan het lijden van Israel. Er komt het einde aan de verstrooiing. Er komt een einde aan de verwoesting van het land.
We leven nu middenin de periode van herstel. De Here zet Zich met grote ijver in voor Zijn volk. Het land wordt hersteld. Het land bloeit. De woestijn bloeit. Het volk keert terug. Er zitten weer oude vrouwen en oude mannen op de pleinen van Jeruzalem (vers 4). De jongens en de meisjes spelen weer op de pleinen.

De verlossing van het volk is in volle gang, maar de verlossing is nog niet voltooid. In een allerlaatste poging van de satan om Gods verlossingsplan met Israel en de wereld definitief kapot te maken, zal er nog een verwoestende strijd om Israel losbranden. In de grote crisissituatie die dan zal ontstaan, zal Christus terugkomen op de Olijfberg en voor Zijn volk strijden en het redden (Zacharia 14). Heel Israel zal dan zalig worden, waarna Hij Zijn Rijk van vrede en gerechtigheid zal oprichten (Zacharia 13:1, Romeinen 11:26 en Openbaring 20).

Dan zal het zijn: ‘En het zal geschieden dat voordat zij roepen, Ik zal antwoorden, terwijl zij nog spreken, Ik zal horen’ (Jesaja 65:24).

En wat een genade, allen die de Here Jezus mogen kennen als hun Here en Heiland, uit Israel en uit de volkeren, zullen dan delen in Zijn heerlijkheid. De al gestorven heiligen zullen opstaan van tussen de doden en de nog levende gelovigen zullen op datzelfde moment een opstandingslichaam ontvangen en de Here tegemoet gaan in de lucht (1 Thessalonisenzen 4).

Wat een heerlijke toekomst ligt er voor ons! Maranatha – Onze Here, kom!

Dirk van Genderen

In het jaar 586 voor Christus was de tempel in Jeruzalem verwoest. Het volk van Juda verbleef in ballingschap in Babel. Dan, in 538 voor Christus, vaardigt Kores een decreet uit dat de ballingen terug mogen keren naar Jeruzalem om de tempel te herbouwen. Vol goede moed begonnen ze eraan, in het jaar 536 voor Christus.
Na de terugkeer bouwden de Joden onmiddellijk het brandofferaltaar weer op om de dagelijkse offers te brengen (Ezra 3:1-6). Het werk vond plaats onder leiding van de landvoogd (of gouverneur) van Juda en de hogepriester Jozua, maar zes jaar later stopten ze ermee, uit angst voor de buurvolken en uit gebrek van vertrouwen op God. Daar kwam nog bij dat de ouderen zeer teleurgesteld waren, omdat de oude tempel veel mooier was dan deze zou worden.

In het jaar 530 voor Christus kwam het woord van de Here tot Haggaï. Ook de Here had gezien dat de herbouw van de tempel gestopt was. Het volk was eerst huizen voor zichzelf gaan bouwen, in plaats van het huis van de Here.
De Here had al geprobeerd de aandacht van de volk te trekken, door Zijn zegen in te houden. Ze zaaiden wel op de akkers, maar de opbrengst viel zwaar tegen. Ze dronken wel, maar het leven gaf hun geen echte vreugde. Ze hadden wel kleding, maar ze voelden zich er niet prettig in, het gaf hun geen warmte. En het geld dat ze verdienden, verloren ze ongemerkt weer.

Maar het volk merkte de stem van de Here hierin niet op. Daarom schakelde de Here Zijn profeet in. Haggaï hoorde de stem van de Here wel en bracht vervolgens de boodschap van de Here over aan Zerubbabel, Jozua en het volk. We lezen in de verzen 7-11:

7 Zo zegt de HERE van de legermachten:
Let aandachtig op uw wegen.
8 Ga het gebergte in,
haal hout
en herbouw dit huis.
Dan zal Ik er behagen in scheppen,
en verheerlijkt worden,
zegt de HERE.
9 U rekent op veel, maar zie, het wordt weinig.
Wat u in huis bracht, daar blies Ik in.
Waarom?
spreekt de HERE van de legermachten.
Vanwege Mijn huis, dat verwoest ligt,
terwijl u zich uitslooft, ieder voor zijn eigen huis.
10 Daarom onthoudt de hemel u dauw,
en het land onthoudt u zijn opbrengst,
11 want Ik riep droogte uit over het land,
over de bergen en over het koren,
over de nieuwe wijn en over de olie,
en over wat het land oplevert,
over de mensen en over de dieren
en over al de inspanning van uw handen.

Heftig, vindt u niet? Het volk sloofde zich uit voor hun eigen huizen, terwijl het huis van de Here er nog verwoest bij lag. Daarom hield de Here Zijn zegen in.

Hoe is dat bij ons? Wij kunnen toch ook zo druk zijn met ons werk, met onze huizen, onze bankrekeningen, onze carrière…, dat we niet toekomen aan de dienst van de Here. En misschien probeert de Here ook wel onze aandacht te krijgen, opdat we het leren eerst het Koninkrijk van God te zoeken en Zijn gerechtigheid (Mattheus 6:33). Alle dingen die we dan nodig hebben, zal de Here erbij geven, zegt dat vers ook nog.

De boodschap van Haggaï raakt de hoorders. ‘Het volk was bevreesd voor het aangezicht van de HERE’ (Haggaï 1:12). Maar het volk wordt bemoedigd: ‘Ik ben met u, spreekt de HERE’.
Wonderlijk om te lezen hoe de Here de boodschap van Haggaï gebruikt om de geest van Zerubbabel, van Jozua en van het volk op te wekken om de herbouw van de tempel weer aan te pakken.

In vers 1 lezen we dat de Here tot Haggaï sprak op de eerste van de zesde maand. Vers 1 van hoofdstuk 2 zegt dat de herbouw een vervolg krijgt op de 24e van de zesde maand, dus 23 dagen nadat de Here tot Haggaï heeft gesproken.

Als wij aangeraakt zijn door een preek of door iets wat we horen of lezen, dan gaan we daarna vaak weer over tot de orde van de dag. We zijn ‘bijna bewogen’, maar er gebeurt vaak niets.
O, lieve mensen, stellen we ons hart wel echt open voor de boodschap van de Here? Jazeker, ik weet het, de Here moet het doen, door Zijn Heilige Geest. U bent me al voor. Maar is er ook gebed voor dat de Here het zal doen? We verwachten vaak zo weinig van Hem. Terwijl Hij zo graag geeft…

Op de 21e dag van de zevende maand kwam het woord van de Here opnieuw tot Haggaï. Het volk wordt aangespoord om de herbouw van de tempel krachtig ter hand te nemen. ‘Werk door, want Ik ben met u, spreekt de HERE van de legermachten’ (vers 5b).
Dan worden de woorden van de profeet één grote profetie, die heenwijst naar wederkomst van de Here Jezus, naar Zijn Rijk van vrede en gerechtigheid. Er wordt een geweldig heerlijke toekomst geschilderd. Lees maar:

7 Want zo zegt de HERE van de legermachten:
Nog één ogenblik, en dat is een korte tijd,
dan zal Ik de hemel, de aarde,
de zee en het droge doen beven.
8 Ik zal alle heidenvolken doen beven.
Zij zullen komen naar het verlangen van alle heidenvolken
en Ik zal dit huis vullen met heerlijkheid,
zegt de HERE van de legermachten.
9 Van Mij is het zilver en van Mij is het goud,
spreekt de HERE van de legermachten.
10 De heerlijkheid van dit toekomstige huis zal groter zijn
dan die van het eerste,
zegt de HERE van de legermachten.
In deze plaats zal Ik vrede geven,
spreekt de HERE van de legermachten.

Verderop in hoofdstuk 2 lezen we dat het volk met grote inzet werkt aan de tempel. Ze zoeken, om het in de woorden van het Nieuwe Testament te zeggen, eerst Gods Koninkrijk en Zijn gerechtigheid. Ze wijden hun leven opnieuw toe aan de Here en gaan aan de slag. En wat gebeurt er dan? De Here ziet het en schenkt opnieuw Zijn zegen.

Ligt er nog zaad in de schuur?
Zelfs tot de wijnstok, de vijgenboom, de granaatappelboom toe,
En de olijfboom, die geen vrucht gedragen heeft,
Die zal Ik vanaf deze dag zegenen (vers 20).

Wat een rijke boodschap ligt er in dit kleine Bijbelboekje. Er zou nog veel meer over te zeggen zijn, maar daar is hier de ruimte niet voor.
Leest u zelf deze beide hoofdstukken nog maar eens door. Biddend. En vraag of de Here door Zijn Woord en door de Heilige Geest tot u spreken wil. ‘Spreek Here, Uw knecht hoort.’
Het kan goed zijn dat de Here laat zien dat we onze tempel moet (her)bouwen…

Dirk van Genderen

De laatste weken komen steeds meer schokkende berichten naar buiten over gruwelijke praktijken in meer abortusklinieken in Amerika. Gosnell is echt niet de enige die geaborteerde kinderen doodde nadat ze ter wereld waren gekomen. Ook in andere klinieken gebeurt dat.
De wijze waarop Gosnell het deed, is bijna te gruwelijk om te noemen. Wanneer een kindje nog bleek te leven, knipte hij met een schaar hun nekjes of hun ruggenmerg door.

De volkswoede tegen Gosnell is groot. Het is immers afschuwelijk om zulke kleine mensjes te vermoorden, direct na een geforceerde geboorte.
Maar is het minder erg om een ongeboren kindje in de moederschoot te vermoorden, zoals bij abortus gebeurt? Nee, toch! Zo’n ongeboren kindje wordt dan vaak uit elkaar gerukt en verbrijzeld in de moederschoot.

Dit is duivels. De duivel is er immers op uit om te moorden en te vernietigen. Sommigen vinden dat Gosnell de doodstraf had moeten krijgen. Maar omdat hij niet in hoger beroep gaat tegen de uitspraak, ‘blijft’ het bij levenslang.

Opmerkelijk is de reactie van voormalig abortusarts Abby Johnson op de roep om de doodstraf voor Gosnell: ‘Als Gosnell de dood en de hel verdient, vertel me dan welke straf ik moet krijgen.’
Johnson zegt zich te herkennen in Maria Magdalena. ‘Zij had zwaar gezondigd, maar ontving vergeving. Daarom klampte ze zich aan Christus vast. Ze wist dat ze niets was zonder Hem.
Ik heb ook zwaar gezondigd en het is mij vergeven. Ik heb vrouwen misbruikt en verraden. Ik overtuigde hen om hun kinderen te doden. Nee, ik sneed niet de nekken van die kinderen door nadat ze waren geboren, maar ik was medeplichtig aan moord. Duizenden keren… zelfs vrouwen die ik kende, vrienden, familie… Ik loog tegen hen. Ik gaf hun verkeerde informatie. Ik was één van de ergste zondaars. Ik vernietigde het leven, ik ben echt niet beter dan Gosnell.’

Abby Johnson liet zelfs twee keer een eigen kindje aborteren, omdat ze vond dat kinderen niet in haar levensstijl paste. ‘Ik ben verantwoordelijk voor hun dood, en niemand anders…’
Wanneer ze mensen hoort zeggen: ‘Moordenaars en mensen zoals Gosnell verdienen het niet om nog langer te leven’ of: ‘Ik hoop dat hij zal branden in de hel’, doet dat haar pijn.

‘Zo was ik ook, maar ik ben hier nog. Ik leef. Mensen die zoiets zeggen, beschadigen ook anderen die de abortuswereld de rug hebben toegekeerd. En wat denk je van de mensen die daar nog werkzaam zijn. Ze zullen zich wel vele keren bedenken voordat ze hulp vragen aan christelijke pro-lifers, als ze willen stoppen. Ze zijn bang voor hoe wij, die ons voordoen als de christelijke beweging, hen zullen behandelen.’

Abby getuigt dat God haar uit de abortuswereld heeft gehaald en haar heeft bekeerd. ‘Dat was Gods tijd voor mij. Als ik daar nog had gewerkt, had ik zes keer zoveel kunnen verdienen als nu in de pro-life-beweging. Maar ik ben daar niet meer. Vanwege vergeving. Vanwege genade. Vanwege God. En vanwege echte pro-lifers. Zij accepteerden mij. Ik was een gebroken persoon, ik wist dat ik vergeving nodig had, zij hielpen mij, zij hielden van mij.’
Een reporter vroeg aan Karen, één van haar nieuwe pro-life vrienden: ‘Hoe was Abby voordat ze pro-life was, hoe smerig? Ze antwoordde: ‘Ik herinner me die persoon niet meer. Ze is een nieuwe schepping in Christus. Ik wil niet meer over haar verleden praten, alleen over haar toekomst.’

Wat een wonder dat op de Pinksterdag de Heilige Geest is uitgestort. De Heilige Geest, Die in Abby Johnson kwam wonen en Christus in haar zichtbaar maakte. De Heilige Geest werkte ook in haar vriendin Karen. Dat werd zo zichtbaar in haar reactie.

‘Christus heeft me veranderd,’ getuigt Abby. ‘Het waren de betrokken en genadige woorden van Zijn kinderen. Ze veroordeelden me niet. Ze baden niet of ik zou mogen branden in de hel. Ze baden dat ik op een dag de kliniek zou verlaten. Ze hadden geloof… zelfs wanneer het een strijd was om te blijven geloven. Vanwege hen ben ik nu hier. In hen zag ik Christus.’

Zoals Abby Johnson tot geloof is gekomen en de Here Jezus heeft leren kennen, zo kan dat toch ook voor Gosnell. Of gelooft u dat niet?
Laten we voor hem bidden, maar ook voor alle andere werkers in abortusklinieken, ook in Nederland. We kunnen wel heel gemakkelijk tegen abortus zijn – en dat is zeker belangrijk, maar voeren we ook een geestelijke strijd tegen de machten achter de abortusindustrie? Dat kan niet zonder gebed, dat kan niet zonder bewogenheid met allen die actief zijn in deze wereld.

Voor de Here is toch niets te wonderlijk? Wat een vreugde zal er zijn in de hemel wanneer een abortusarts tot bekering komt! De Here wil ook abortusartsen redden, hoe afschuwelijk het werk is wat ze nu nog doen.
Haat hen niet. Ze zijn verblind, zoals wij vroeger ook verblind waren. Wellicht niet in de abortuswereld, maar als u door genade de Here Jezus mag kennen, is er toch ook een moment geweest dat Hij uw zonden vergeven heeft. Wees innerlijk met ontferming over hen bewogen.

Dirk van Genderen

Ruim tweeduizend hectare bos ging in vlammen op. Wat voorheen een prachtig bos was, veranderde in een enorme ravage. Zou er ooit weer een nieuw bos komen op diezelfde plaats?
Deskundigen waren niet zo negatief. ‘Vuur is niet per definitie slecht,’ merkten ze op. ‘Het kan een natuurlijk onderdeel zijn van het ecosysteem van een bos. Het betekent het einde voor parasieten en ongedierte, en ook voor dennennaalden en –kegels, die de zuurgraad negatief beïnvloeden. Na een brand krijgt de bodem de kans de zuurgraad weer te herstellen.’

Nu, 18 jaar na die gigantische brand, staat het Jeruzalem Bos er prachtig bij. We vinden er nu allerlei bomen en planten die er in 1995 niet konden groeien. Het bos is door de brand sterker geworden. De grond is gereinigd door de hitte van het vuur. Je zou kunnen zeggen dat de grond vernieuwd is. Het is opmerkelijk dat er nu in de omgeving van het bos ook meer regen valt, veroorzaakt door de vochtige lucht boven het bosgebied.

Toen ik dit bericht las, raakte mij de geestelijke diepte van deze gebeurtenis. Het kan ons toch ook overkomen dat we het gevoel hebben in het vuur terecht gekomen te zijn. Het blussen ervan is onbegonnen werkt. De stormen razen over je leven. Je vreest te zullen omkomen.
God kan toelaten dat het vuur ook in ons leven komt. Dat vuur doet pijn, heel veel pijn… wanneer je je baan kwijtraakt, je gezondheid, je geliefde, je bezittingen en vul maar in.

Voor degenen die God weerstaan, de ongehoorzamen, de ongelovigen, is het vuur verwoestend, maar voor Zijn kinderen, de gelovigen, kan Hij het vuur toelaten om hen te reinigen, te louteren en hen meer op de Here Jezus te laten lijken.

God is niet wreed wanneer Hij het vuur in ons leven toelaat. Dat denken wij misschien wel. Dat past niet in het plaatje dat sommigen van de Here hebben. Velen schilderen Hem voor als degene die ons zal voorzien van uitsluitend voorspoed, welvaart, zegen en gezondheid. Maar dat is een totaal verkeerde voorstelling. En daarom raken velen zo in de war als er moeilijkheden in hun leven komen.

Denk nog eens aan die enorme bosbrand in Israel. Een totale verwoesting bleef over, maar nu, jaren later, heeft die brand ertoe geleid dat er iets heel moois is ontstaan. Zo kan de Here een brand in ons leven – moeilijkheden, tegenslagen of wat dan ook – gebruiken om er iets heel moois uit voort te laten komen. Wonderlijk, toch?

Het kan ons helpen om onze situatie in een groter perspectief te zijn. Ons leven bestaat niet slechts uit onze jaren hier op aarde, of dat er nu 60, 70, 80, 90 of misschien maar 5, 15 of 25 zijn, maar ons leven nu is een voorbereiding op een eeuwigheid die voor ons ligt. In dit leven maakt de Here ons klaar voor die eeuwigheid. En dan is er soms vuur nodig om ons te reinigen, te zuiveren, om iets heel moois tot stand te kunnen brengen. En zeker, dat kan heel pijnlijk zijn. Misschien schreeuwen we dan wel tot de Here en begrijpen we werkelijk niets van de weg die Hij met ons gaat. En dat mag!

Denk eens aan Hebreeën 12. Daar lezen we:
5 En u bent de vermaning vergeten waarmee u als kinderen wordt aangesproken: Mijn zoon, acht de bestraffing van de Here niet gering en bezwijk niet, als u door Hem terechtgewezen wordt.
6 Want de Here bestraft wie Hij liefheeft, en Hij geselt iedere zoon die Hij aanneemt.
7 Als u bestraffing verdraagt, behandelt God u als kinderen. Want welk kind is er dat niet door zijn vader bestraft wordt?
8 Maar als u zonder bestraffing bent, waar allen deel aan hebben gekregen, bent u bastaarden en geen kinderen.
9 En verder hadden wij onze aardse vaders als opvoeders, en wij hadden ontzag voor hen. Zullen wij ons dan niet veel meer onderwerpen aan de Vader van de geesten, en leven?
10 Want zij hebben ons wel voor een korte tijd naar het hun goed dacht bestraft, maar Hij doet dat tot ons nut, opdat wij deel krijgen aan Zijn heiligheid.
11 En elke bestraffing schijnt op het moment zelf wel geen reden tot blijdschap te zijn, maar tot droefheid. Maar later geeft zij hun die erdoor geoefend zijn een vreedzame vrucht van gerechtigheid.

Vers 10 zegt het zo duidelijk: Bestraffingen, moeilijkheden, vuur in ons leven, wil de Here tot ons nut laten zijn, opdat we deel zullen krijgen aan Zijn heiligheid. Zo wil Hij ons tot zegen doen zijn op deze aarde, en ons klaarmaken voor de eeuwigheid.
Lieve mensen, als we door genade de Here Jezus mogen kennen, wacht ons een geweldige toekomst. Dan zullen we eenmaal voor altijd bij Hem zijn en deel hebben aan Zijn heiligheid en Zijn heerlijkheid. Dat mag ons uitzicht zijn, dat mag ons verlangen zijn.

Dan is er geen vuur meer nodig. Dan is alles rein en heilig. Daar straalt het licht van God, altijd.
En de stad heeft de zon en de maan niet nodig om haar te beschijnen, want de heerlijkheid van God verlicht haar, en het Lam is haar lamp (Openbaring 21:23).
En daar zal geen nacht zijn, en zij hebben geen lamp en ook geen zonlicht nodig, want de Here God verlicht hen. En zij zullen als koningen regeren in alle eeuwigheid (Openbaring 22:5).

Ter bemoediging nog een paar verzen uit Jesaja 43.
2 Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn,
door rivieren, zij zullen u niet overspoelen.
Wanneer u door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden,
geen vlam zal u aansteken.
3 Want Ik ben de HERE, uw God,
de Heilige van Israël, uw Heiland.

Dirk van Genderen

Momenteel is er discussie over de vraag of de herdenking op 4 mei moet worden uitgebreid tot een herdenking van allen die waar dan ook hun leven hebben gegeven voor de vrijheid. Het lijkt mij onverstandig om dat te doen. Het zal het einde betekenen van de herdenking van wat ons land en ons volk is overkomen in de Tweede Wereldoorlog.

Ook in de Bijbel lezen we over vrijheid en bevrijding. In Johannes 8:34-36 lezen we:
34 Jezus antwoordde hun: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Ieder die de zonde doet, is een slaaf van de zonde.
35 En de slaaf blijft niet eeuwig in het huis; de zoon blijft er eeuwig.
36 Als dan de Zoon u vrijgemaakt heeft, zult u werkelijk vrij zijn.

Met name vers 36 wil ik benadrukken: Als dan de Zoon u vrijgemaakt heeft, zult u werkelijk vrij zijn.
Met de Zoon wordt hier de Zoon van God bedoeld, de Here Jezus. En voor het woordje u mag u uw eigen naam invullen.
Dus: wanneer de Here Jezus u – Jan, Piet, Marja, Dieke of hoe u ook heet – zal hebben vrijgemaakt, zult u werkelijk vrij zijn.

Als hier wordt gesproken over vrijmaken, bevrijden, houdt dat in dat je gebonden bent.
Waaraan eigenlijk? Gebonden aan de zonde, zegt vers 34: Wie de zonde doet, is een slaaf van de zonde.

Wat is dat, zonde? In het hedendaagse spraakgebruik betekent zonde zoiets als ‘jammer’.
Het is zonde dat er een deuk in je auto zit.

Maar in de Bijbel betekent zonde totaal iets anders. Het is opstand tegen God, je eigen weg gaan, het niet geloven in Hem.
Het is doen wat God verboden heeft. Ten diepste is de betekenis van zonde: het doel missen.

God heeft de mens geschapen met een doel: opdat de mens tot eer van Hem zou leven en tot zegen van anderen.
Het goede nieuws is dat Jezus Christus ook u, jou wil bevrijden als je nog gebonden bent. Hij wil je vrij maken van de zonde. Als Hij je bevrijdt, ben je werkelijk vrij. Dan ben je geen slaaf meer van de zonde.

Hoe gaat dat dan, vraagt u zich misschien af. De Here God kan u plotseling aanraken, zodat u het kristalhelder weet: Ik heb gezondigd, ik heb vergeving, bevrijding nodig.
Dat u het uitroept: ‘Here, ik heb gezondigd, vergeef mij, wees mij genadig.’ Dan zal het gebeuren dat Hij uw zonden vergeeft, wegdoet en u bevrijdt.

Vaker zal het niet van het ene op het andere moment gebeuren. Maar je ontdekt wel dat je interesse begint te krijgen in het christelijke geloof, in de Bijbel. Je wilt er meer van weten.
Je pakt die Bijbel, gaat erin lezen. De Here Jezus wil dan tot u spreken. Als u Hem nog niet kent, wil Hij u bevrijden. Misschien wil Hij u wel bevrijden op deze Bevrijdingsdag.

O, ik smeek u, ga naar de Here Jezus toe.
Buig u voor Hem neer.
Zeg maar heel eenvoudig:
‘Here Jezus, red me, ik heb gezondigd.
Vergeef mij mijn zonden.’

Stel uw vertrouwen op Hem.
Geloof in Hem.
Dan wordt het vandaag uw bevrijdingsdag.
De Here zegene u.

Dirk van Genderen

Een paar weken geleden riep ik al op tot gebed voor de nieuwe koning en koningin. Verscheidene kerken en gemeenten organiseren de komende dagen speciale gebedsdiensten. Er zijn zelfs preken geschreven voor de koning en ook gebeden en liederen gemaakt.

Het is mijn voortdurende gebed dat de Here Zich aan ons nieuwe koningspaar zal openbaren. Dat ze Hem zullen kennen en met Hem zullen wandelen. Dat Hij Zich door hen heen zal openbaren. Wat zou dat een zegen voor ons land en voor ons volk zijn!

De ophef over het koningslied laat ik hier maar rusten. Hoewel God er wel in genoemd wordt, is het jammer dat het zo vaag is. Veel liever had ik gezien dat we als volk ons nieuwe koningspaar ‘gewoon’ het eerste en het zesde couplet van het Wilhelmus hadden toegezongen.

In de Bijbel worden we opgeroepen tot voorbede voor de koning. In 1 Timotheüs 2:1 en 2 lezen we: ‘Ik roep er dan vóór alles toe op dat smekingen, gebeden, voorbeden en dankzeggingen worden gedaan voor alle mensen, voor koningen en voor allen die hooggeplaatst zijn, opdat wij een rustig en stil leven zullen leiden, in alle godsvrucht en waardigheid.’

Deze oude woorden hebben nog steeds hun geldingskracht. Hoewel, oud? Het zijn Gods eigen woorden, die Hij spreekt, ook tot ons, nu, anno 2013.
…smekingen, gebeden, voorbeden en dankzeggingen voor… de koning. De Here zal Zijn zegen daarover geven. Dat staat er ook: ‘…opdat wij een rustig en stil leven zullen leiden, in alle godsvrucht en waardigheid.’

Ik wil schuld belijden en mij verootmoedigen. Ik geef vaker kritiek op onze politici en soms ook op onze koningin, dan dat ik voor hen bid. Ik vraag de Here om vergeving.
‘Here, vergeef mij en leer mij voor hen te bidden, en aan te houden in de ‘smekingen, gebeden, voorbeden en dankzeggingen.’

Wat een zegen zou het zijn wanneer we met alle gelovigen deze weg gaan, wanneer duizenden, tienduizenden, misschien wel enkele honderdduizenden mensen in ons land op de knieën gaan om te bidden voor ons land en ons volk, voor allen die over ons geplaatst zijn, voor ons nieuwe koningspaar.

In de geciteerde verzen in 1 Timotheüs 2 wordt ook de reden genoemd waarom we worden opgeroepen tot gebed: ‘Opdat wij een rustig en stil leven zullen leiden, in alle godsvrucht en waardigheid.’
In deze tijd is dit buitengewoon actueel. Het lijkt er immers op dat de ruimte voor christenen om in het openbaar hun christen-zijn te laten horen en zien, minder wordt. Laten we ook daarom bidden voor allen, en zeker voor hen die boven ons geplaatst zijn.

Opdat, bedoelt vers 2, de overheid vrijheid van allerlei vormen van godsvrucht (vroomheid) zal garanderen, zodat de gelovigen in waardigheid God kunnen dienen en hun geloof zichtbaar mogen maken. De woorden ‘in waardigheid’ wijzen erop dat er dan geen enkele angst of vrees hoeft te zijn bij het dienen van de Here.

Laten we met elkaar deze weg gaan, de weg van gebed en voorbede. Laten we de hemel ‘bestormen’ voor onze nieuwe koning.
Ik wil u wel vertellen dat ik een heel specifiek gebed heb, namelijk dat koning Willem-Alexander en koningin Maxima spoedig op staatsbezoek naar Israel zullen gaan en Israel zullen zegenen, troosten en bemoedigen…

Dirk van Genderen

We feliciteren prins Willem-Alexander met zijn 46e verjaardag, op zaterdag 27 april en we wensen hem Gods rijke zegen toe.

Het is bemoedigend om te weten dat het voor de Here niet uitmaakt tot welke kerk of gemeente we behoren. En ik weet dat er ook lezers zijn die niet bij een gemeente zijn aangesloten.
Het gaat erom dat we de Here Jezus kennen. Dat is het allerbelangrijkste. Het is heerlijk en verrijkend om geestelijke verbondenheid te ervaren met broeders en zusters uit zoveel verschillende kerken en gemeenten, van de Gereformeerde Gemeenten tot de Pinkstergemeenten aan toe, om er maar eens twee te noemen. Dan vallen kerkmuren weg.
Tussen twee haakjes: na dit leven, als we voor altijd bij de Here mogen zijn, dan zijn er gegarandeerd zeker geen kerkmuren meer. Dat mag ons hier al wel wat bescheidener doen zijn.

In de huidige samenleving hebben we elkaar steeds meer nodig als christenen. Overal. In de media, de politiek, het kerkelijke leven, het onderwijs, de zending, evangelisatie, hulpverlening, de wetenschap, het zakenleven. Of het nu om de koopzondagen, het verbod op smadelijke godslastering, het dreigende verbod op zogenaamde ‘weigerambtenaren’ of steun aan Israel betreft.
Christen-zijn in het open veld. De tijd is aangebroken dat we ons niet langer de luxe kunnen permitteren om gescheiden op te trekken. En toch doen we dat nog veel te vaak!

We hebben elkaar nodig, ook als een getuigenis naar de wereld toe. Het wekt alleen maar weerstand wanneer de christenen, kerken en gemeenten elkaar de tent uitvechten. En dat komt voor, helaas. Ik weet het van sommigen van u, van de pijn en het verdriet wat daardoor is veroorzaakt.

Geestelijke eenheid kunnen we onmogelijk zelf tot stand brengen. De Here Jezus wist dat al, Hij bad in Johannes 17 tot Zijn Vader, dat allen die in Hem geloven, ‘opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt.’

Sommigen beweren in hun eentje te kunnen geloven en geen kerk of gemeente nodig te hebben. Omstandigheden kunnen ertoe hebben geleid dat je een tijdje niet bij een gemeente bent aangesloten, toch geloof ik dat we elkaar nodig hebben.
Prachtig is het te lezen wat Paulus schrijft in Efeze 3:18 en 19: ‘…opdat u ten volle zou kunnen begrijpen, met alle heiligen, wat de breedte en lengte en diepte en hoogte is, en u de liefde van Christus zou kennen, die de kennis te boven gaat, opdat u vervuld zou worden tot heel de volheid van God.’

Eerst bidt Paulus in Efeze 3 dat de (pasbekeerde) gelovigen in Efeze naar de rijkdom van Gods heerlijkheid met kracht gesterkt zullen worden, door Zijn Geest, in de inwendige mens. Opdat Christus door het geloof in hun harten zal wonen en dat zij in de liefde geworteld en gefundeerd zullen zijn.
Dan zullen we, samen met alle heiligen, al Gods kinderen uit zowel het Joodse volk als de heidense volken, de breedte, de lengte, de diepte en de hoogte van de liefde van Christus kennen. We hebben elkaar nodig. De één ziet dit, een ander dat en met elkaar gaan we meer zien en proeven van Gods volheid.

Daarom is het zo bijzonder dat duizenden gelovigen uit zoveel verschillende kerken en gemeenten, uit tal van landen, wereldwijd, elkaar ontmoeten op deze website en ook de bijbehorende Nieuwsbrief lezen. Paulus bad dit gebed ook voor ons. En hier, op dit ontmoetingspunt op internet, wordt zijn gebed een beetje verder vervuld.

Ik ervaar dat als een gave van God. Het doet mij de Here aanbidden als iemand vertelt de Here Jezus beter te hebben leren kennen door wat hij/zij gelezen heeft. Weer iemand anders laat weten bemoedigd te zijn door een reactie op de site en weer een ander schrijft dat de Here een bepaalde tekst op het juiste moment heeft gegeven via de Nieuwsbrief of de website.

David Stern, een gelovige uit de Joden, schrijft in zijn verklaring ‘Jewish New Testament Commentary’ bij dit vers: ‘De breedte van Jezus’ liefde zie je in de Evangelieverhalen. De lengte wijst erop dat Zijn liefde altijd zal bestaan. Omdat Zijn liefde ook hoogte heeft, kan het iemands geest in Gods tegenwoordigheid brengen en vanwege de diepte is Gods liefde er ook in ons meest verschrikkelijke leed.’ Dat is zo mooi gezegd!

Het kennen van de liefde van Christus gaat de kennis te boven, zegt vers 19. En met kennis verwijst Paulus hier wellicht naar de gnostiek, die in Paulus’ dagen een grote invloed had. In de gnostiek kreeg gnosis de speciale betekenis van mystieke kennis over de verborgen aard van de werkelijkheid, van God en van de mens. Slechts een select gezelschap zou over die kennis beschikken.

De Bijbel leert echter dat de volheid van God de Vader in Jezus Christus woont, aldus Kolossenzen 1:19 en 2:9. En omdat Christus in de gelovigen woont en gelovigen in Christus zijn, hebben ook zij de volheid van God ontvangen. Wat een geestelijke rijkdom!
Dan ga je Hem loven met de woorden uit de volgende twee verzen: ‘Hem nu Die bij machte is te doen ver boven alles wat wij bidden of denken, overeenkomstig de kracht die in ons werkzaam is, Hem zij de heerlijkheid in de gemeente, door Christus Jezus, in alle geslachten, tot in alle eeuwigheid. Amen’ (Efeze 3:20 en 21).

Dirk van Genderen

Er zijn twee zaken in het wereldgebeuren, die ik in mijn Nieuwsbrieven en in de commentaren extra aandacht geef en ook zal blijven geven. Dat betreft alles wat te maken heeft met Gods gemeente hier op aarde, het geheel van alle gelovigen, en alle ontwikkelingen betreffende Israel, het Joodse volk.

De Here verzamelt voor Zich een volk, uit Joden en heidenen, Zijn gemeente. Wat een genade als we daartoe mogen behoren, als we Hem, de Here Jezus, hebben leren kennen als Heiland en Verlosser. Dan spreekt Hij ons zalig en horen we voor altijd bij Hem. Wat een rijkdom!
Titus 2:14 zegt dit zo mooi: ‘Hij heeft Zichzelf voor ons gegeven, opdat Hij ons zou vrijkopen van alle wetteloosheid en voor Zichzelf een eigen volk zou reinigen, ijverig in goede werken.’
Aan dit grote werk van de Here, wereldwijd, zal ik aandacht blijven besteden.

Tegelijk is de Here begaan met Zijn volk Israel, het Joodse volk, waarmee Hij nog grootse plannen heeft. Daar spreekt de Bijbel duidelijk over. Zijn volk heeft niet afgedaan.
Het Joodse volk wordt echter niet automatisch gered, zoals sommigen wel veronderstellen. Ik ben er vast van overtuigd dat de Bijbel duidelijk aangeeft dat er ook voor hen slechts redding is in het vergoten bloed van de Here Jezus, onze en hun Messias. Alleen Zijn bloed reinigt van alle zonden. ‘Het Evangelie van Christus is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft, eerst voor de Jood, en ook voor de Griek’ (Romeinen 1:16).

Het is werkelijk een Godswonder dat het Joodse volk nooit ten onder is gegaan, ondanks alle gruwelijke aanslagen op het volk en ook ondanks alle oordelen die het volk van de Here heeft moeten ondergaan, vanwege hun ongehoorzaamheid aan Hem.

Net zo’n Godswonder is het dat de gemeente door Hem wordt beschermd en bewaard, hoe zwaar de aanvallen van de boze soms ook zijn. De poorten van de hel zullen Zijn gemeente nooit overweldigen (Mattheus 16:18). Wat een troost mag dat zijn voor ons allen. De Here zorgt voor de Zijnen.

Ondertussen zijn we onderweg naar de dag van de Here, naar de volheid van de tijd. Naar het moment dat de Here Jezus opnieuw naar deze aarde zal komen. Nu niet voor een periode van 33 jaar, maar om Zijn Rijk van vrede en gerechtigheid te vestigen, eeuwenlang, duizend jaren (Openbaring 20).

Onderweg naar dat moment brengt God het Joodse volk terug in Israel. Vanuit de hele wereld vindt de grote exodus plaats, al een eeuw lang. Dat zal doorgaan totdat heel het volk terug is in het eigen land, beter gezegd: Gods land.
Sommigen wijzen dit af als onzin. ‘Het volk komt terug in ongeloof, dat kan toch niet van God zijn,’ zo kreeg ik onlangs nog te horen. Toch meen ik dat ook dit past in Gods plan. Meer duidelijkheid hierover geeft Ezechiël 37.

In dit hoofdstuk wordt gesproken over een vallei vol dorre doodsbeenderen. Die beenderen komen weer bij elkaar en vormen ‘een zeer, zeer groot leger’ (vers 10).
Dan vervolgt de profeet in de verzen 11 tot 13:
11 Toen zei Hij tegen mij: Mensenkind, deze beenderen zijn heel het huis van Israël. Zie, ze zeggen: Onze beenderen zijn verdord en onze hoop is vergaan, wij zijn afgesneden!
12 Profeteer daarom, en zeg tegen hen: Zo zegt de Here HERE: Zie, Ik zal uw graven openen en Ik zal u uit uw graven doen oprijzen, Mijn volk, en Ik zal u brengen in het land van Israël.
13 Dan zult u weten dat Ik de HERE ben, als Ik uw graven open en als Ik u uit uw graven doe oprijzen, Mijn volk.

Het is mijn vaste overtuiging dat wij getuige zijn van de vervulling van deze profetie, die de Here bezig is werkelijkheid te doen worden. Jazeker, nog slechts een klein deel van het Joodse volk kent de Here Jezus als de Messias Die al gekomen is en spoedig weer zal komen. Het goede nieuws is dat hun aantal groeit.

Vers 14 van Ezechiël 37 moet nog in vervulling gaan:
14 Ik zal Mijn Geest in u geven, u zult tot leven komen en Ik zal u in uw land zetten. Dan zult u weten dat Ík, de HEERE, dit gesproken en gedaan heb, spreekt de HERE.

Wat een wonderlijk gebeuren zal dat zijn. Dit vers lijkt de ruimte te geven voor de wederkomst van de Here Jezus voordat heel het volk terug zal zijn in het land. Hij zal Zijn Geest in hen geven lezen we hier, waarna ook de rest die dan nog niet terug is in Israel, door de Here gezet zal worden in het land.

En zeker, we mogen dit hoofdstuk, Ezechiël 37, ook toepassen op de gemeente, hoe de Here dode zondaren levend maakt. Maar dit hoofdstuk is toch allereerst bedoeld voor Israel.

Over het moment van de bekering van Israel is Zacharia 12 en 13 duidelijk. Dat zal gebeuren wanneer ze Hem zullen zien, de Here Jezus, Degene Die ze doorstoken hebben. Dan zullen ze bitter rouwklagen vanwege hun zonden, waarna ze gereinigd zullen worden door het bloed van de Here Jezus.
‘Op die dag zal er een bron geopend worden voor het huis van David en voor de inwoners van Jeruzalem tegen de zonde en tegen de onreinheid’ (Zacharia 13:1). En: ‘Heel Israel zal zalig worden’ (Romeinen 11:26).

Hoe het dan verder zal gaan, vraagt u zich af. Hier wordt onder gelovigen heel verschillend over gedacht. Laten we er niet over gaan strijden hoe het precies zal gaan en er met nodige terughoudendheid over spreken. Laat het ons gebed zijn: ‘Here, geef mij wijsheid en maak het mij meer en meer duidelijk.’

Ik wil u wil – met de nodige voorzichtigheid – wel vertellen wat mijn visie hierop is. Ik meen dat de Bijbel aangeeft dat de Here dan Koning zal zijn in Israel, op de troon van David. De gelovigen van alle eeuwen zullen dan met Hem regeren. Vanuit Jeruzalem zal opnieuw het Evangelie uitgaan over de wereld, maar nu door Joodse evangelisten. De volken zullen worden gezegend of geoordeeld, al naar gelang van hoe hun houding zal zijn ten opzichte van Israel. Na duizend jaar zal dat uitlopen op een laatste grote opstand tegen de Here en Zijn gezalfde. Dan zal het laatste, grote oordeel plaatsvinden, voor de grote witte troon, waarna Openbaring 21 aanbreekt: de nieuwe hemel en de nieuwe aarde en het nieuwe Jeruzalem.

Ik overweeg om dit binnen afzienbare tijd verder uit te werken, waarbij ik alleen de Bijbel wil laten spreken. Het gaat er niet om wat wij denken, maar om wat Gods Woord zegt. Laat het ons gebed zijn dat de Here ons wijsheid schenkt en ons leidt door Zijn Woord en door Zijn Geest. En als u andere gedachten hebt: Laat het Woord van God spreken.

Dirk van Genderen