Wees als christen zichtbaar in het open veld

Wat merkt de wereld van christenen, van hen die geloven in de Here Jezus? Wat zien ze, wat horen ze? Zien de mensen iets van Hem in ons? Of zijn we misschien zo druk met onze eigen zaken en onderlinge discussies dat we niet aan ‘buiten’ toekomen? Zijn we ervan doordrongen dat mensen die de Here Jezus niet kennen, verloren gaan? Zijn we vissers van mensen (Mattheus 4:19)? Het geldt nog steeds dat de oogst groot is, maar dat er weinig arbeiders zijn (Mattheus. 9:37). Vanuit Limburg reageerde iemand op een bericht over de sluiting van nogal wat kerken. Zijn reactie kwam erop neer dat sluiting van kerkgebouwen tegelijk een appèl is op christenen: voelen we ons misschien te veilig in onze mooie kerkgebouwen en moeten we niet méér christen zijn in het open veld? ‘Laat zien en horen dat je christen bent’, is zijn stelling. ‘De wereld heeft het nodig dat Gods woorden, Zijn blijdschap, kracht, vrede en liefde zichtbaar worden.’ Hij constateerde in zijn schrijven dat kerkgemeenschappen geen halt weten toe te roepen aan de verloedering van de maatschappij. Waarden en normen staan onder druk en veel kerken bloeden langzaam dood. Hoewel er gelukkig ook tekenen van hoop zijn, kerken en gemeenten die leven, groeien en bloeien. Misschien niet altijd in aantallen, maar wel in geestelijke diepgang. Zijn, zo is zijn appèl, de christenen misschien te veel binnen de muren van hun - soms - monumentale gebouwen gebleven? En hebben ze daardoor maar weinig invloed in de samenleving gehad? Dit zijn zeer essentiële vragen. Terechte vragen, lijkt mij. We hebben het (hopelijk) vaak goed en fijn tijdens de diensten in onze kerken, maar wat ziet en merkt de omgeving ervan? Ergeren ze zich misschien aan onze fout-geparkeerde auto’s en aan onze zang waarop ze worden ‘getrakteerd’ wanneer de ramen openstaan? Is dat het enige wat ze van ons merken? De bewuste briefschrijver heeft voor 100 procent gelijk, wanneer hij pleit om ons christen-zijn in praktijk te brengen in het ‘open veld’: in de maatschappij, in de straat waar je woont, in je gezin, de politiek en op het werk. En zeker ook in de actuele discussie tussen gelovigen en atheïsten. Zaterdag 20 juni ben ik uitgenodigd om mee te werken aan zo’n discussiemiddag in Utrecht. Mij is gevraagd daarover een column te schrijven en die voor te dragen. Aanstaande week hoop ik die tekst op deze site te plaatsen. Wanneer ik kijk naar de Nederlandse samenleving, is er veel verwarring. Mensen zijn op zoek. Religie is in. Er wordt weer meer over God gesproken. Dat biedt kansen voor christenen om present te zijn. In de politiek, in de media, in de buurt, in het onderwijs, op het werk. En de uitdaging is om de Here Jezus ter sprake te brengen, wat vaak wel weerstand oproept. We zullen moeten zoeken dat met wijsheid te doen. Denk eens aan de eerste christenen in het bijbelboek Handelingen. Zij zaten aanvankelijk ook lekker veilig in hun eigen bijeenkomsten, veelal in hun eigen huizen. Maar erg veel verder kwam het Evangelie in die eerste tijd nog niet. Dat gebeurde pas toen die eerste christenen weggejaagd werden uit hun betrekkelijk veilige omgeving. In Handelingen 8 staat bijvoorbeeld dat degenen die verstrooid waren, het land doortrokken en het Evangelie verkondigden. Ze moesten hun huizen en gebouwen uit. Ze moesten letterlijk met hun geloof het open veld in en de Here God gebruikte daar vervolging voor. En zo ging het Evangelie verder de wereld in. Ik wil pleiten voor een grotere zichtbaarheid van christenen in de samenleving en in het publieke debat. Dat is een grote uitdaging. De één kan dat zichtbaar laten worden in de media, een ander in de politiek en weer een ander in het onderwijs, in de zorg, op straat of waar dan ook. En laten degenen die in de kerk blijven, bidden voor degenen die in het open veld actief zijn. Dirk van Genderen

Wees als christen zichtbaar in het open veld

Een reactie plaatsen

Blijf verbonden.